vrijdag 22 februari

meerdere dagen niet geschreven....
...waar moet ik met mijn verhaal oppakken?....

maandag 18/2
Vanmorgen begonnen met boterhammen maken voor de patiënten, belegt met pittige boterhamworst. Dat als een ware traktatie word ontvangen.
Ik zet een vaasje bloemetjes bij het bed van Somsak op de vierde verdieping, om zijn thuiskomst op te fleuren.
Maar Somsak komt uiteindelijk pas op dinsdag uit het ziekenhuis terug en verblijft dan nog zolang in het hospice Walalak.
In bed 26 is een nieuwe patiënt gekomen. Sutikan is erg schichtig.
Vandaag afscheid van Seiko die zich in de twee dagen dat ze hier was erg geliefd heeft gemaakt.

 

          Seiko masseert Anan van bed 7. Seiko is zeker van plan om terug te komen zegt ze.

dinsdag  19/2
Vanmorgen heb ik me verslapen,werd pas om acht uur wakker.
Meerder patiënten met hoge koorts.
Ik knip en scheer de nieuwe patiënt Sutikan en geef hem daarna een stevige wasbeurt.

 

             Ik ben bang dat een van de katjes van het nieuwe nest het niet haalt,het ziet er erg ziek uit en zit in een hoekje.

woensdag 20/2
Vandaag mijn uitrustdag, die ik ook als zodanig benut heb.
Gisteravond al de was gedaan, mijn sandalen gepoetst en de brommer gepoetst.
Na het ontbijt weer op bed gaan liggen en weer geslapen.
Om een uur of twaalf ben ik naar het zwembad gegaan, heerlijk!

 

Eindelijk weer eens gelezen, moest opnieuw in mijn boek beginnen want ik wist na 6 weken niet meer wat ik gelezen had. De ijs-koffie smaakt voortreffelijk.Merendeels ben ik de enige gast en laat het zwemwater alle ballast van me afspoelen.
Twee tortelduiven verhuizen tot drie keer mee naar een nieuwe schaduwplek nadat ik ze kruimels koekjes heb gevoerd.

                         Er staan in dit LopBuri Inn resort meerdere lelijke apen beelden...

                                                                      ..zelfs meters hoge...

                   ...geeft mij maar de bloemen van de boom waar ik schaduw onder zoek....

thuisgekomen zie ik dat ik toch verbrand ben (in het water was geen schaduw)

Gisteren hoorde ik dat er vanavond een openlucht benefit concert is in LopBuri, dit naar aanleiding van het

 20 jarig bestaan van Wat Prabat Nampo.

Samen met Marijke, Wi de gastvrouw en Andy, een Engelse gast in het guesthouse gaan we er heen.

Er treed als klapstuk de bekende Thaise rockzanger Posit op die veel publiek trekt.

Iedereen krijgt een T-shirt met logo op om aan te trekken.Phra Alongkot verwelkomt de gasten vanaf zijn troon.

Het is een gezellige drukte met voor het podium een meute enthousiaste van jonge mensen.

Ik zeg tegen Marijke dat het leuk zou zijn als Toy hier ook kon optreden.

En wat schets onze verbazing, als de bekende zanger met zijn optreden eindigt staat zien we op het grote scherm Toy met de jonge hiv band op het podium. Marijke probeert van grote afstand foto,s te maken (ik heb mijn toestel niet bij me)

 

Toy (ook een beetje MIJN Toy)  foto 2012

IK WIL ER HEEN zeg ik tegen Marijke, Ik MOET er heen. We gaan door de fouillering en laverend door de mensenmassa komen we bijna tot bij het podium.Iedereen liet ons heel gemoedelijk passeren.

Wat een sfeer!

Marijke maakt video opnames en maakt foto,s van alle bekenden, buiten-patiënten en medewerkers die we tegen komen.

Toy gaat helemaal in zijn zang op en zingt ook nog samen met Posit (die heel sympathiek voor hem en de andere kinderen van de band is) een lied.

Het opgewarmde publiek heeft hij helemaal op zijn hand, armen gaan de lucht in, het is EEN deinende massa, Marijke en ik laten ons meenemen in de euforie en de twee blanke oude opvallende teenagers genieten

Ik heb kippenvel tot onder mijn hielen.

Voor ons is Toy de ster van de avond, wat een prachtige, geheel onverwachte, afsluiting van dit concert.

Ik ben ZO blij voor Toy. Wat een prachtige avond,zeker voor hem!.

Om elf uur stap ik heel voldaan op de brommer (die ik tussen honderden andere brommers terug gevonden heb) naar huis.