donderdag 28 februari

 

                                                     Ram in een diepe slaap...
                                                   ...even geen hinderlijke jeuk...
                                                  ....even uit de harde werkelijkheid.
                                                      Misschien even dromend op een roze wolk.....


Eindelijk heeft Ram, na een bezoek aan het ziekenhuis gisteren, een zalf voor zijn branderige, rode en opgelopen huid gekregen,
Ik hoop dat de zalf hem kan verlossen van zijn vreselijke jeuk en dat zijn huid rustiger wordt.
Ik help hem zijn rug in te smeren de rest kan hij zelf.

Rugrok van bed 10 heeft een slechte dag. Alles wat hij eet komt er ook weer met veel geweld uit.

Met Walawat in de tbc ruimte is het al niet veel anders Hij heeft vandaag nauwelijks het besef om te drinken. Heeft hoge koorts en is erg afwezig. s,Middags is Marijke even in paniek als hij zich verslikt en even weg raakt. We koelen hem met natte doeken
Omdat er al een paar uur niemand op de zusterspost zit besluiten we hem een paracetamol zetpil te geven die ik in de koelkast vind.(Nederlands fabricaat)

Uiteindelijk is kayson (met de slechte voet) gisteren pas naar het ziekenhuis gegaan en hij is s,avonds niet mee terug gekomen,

Ook vandaag is het weer, net als gisteren, ongenadig heet. Zelfs de Thai zegt er iets van.
Gisteravond was het om acht uur nog 37 graden volgens mijn computer.

Somkit van bed 3 is naar een huisje overgeplaatst en in zijn bed ligt nu Sutikan die eerst in de tbc ruimte lag en na zijn ziekenhuis bezoek gisteren nu op de zaal ligt. Tot mijn vreugde zag ik dat Kè met hem aan het oefenen was om te lopen. s,Middags zag ik hem met een looprek naar het toilet gaan.

Noey patiënt van de vierde verdieping die afgelopen jaar een borstamputatie moest ondergaan ging vandaag voor controle naar het ziekenhuis.Gisteren vertelde ze dat ze naar Bangkok moest,maar vandaag ging ze toch naar het King Narai ziekenhuis hier in LopBuri.
In de middagpauze als Marijke en ik zitten te eten komt ze daar net van terug en verteld ze giegelend en bijna trots haar verhaal maar ook dat ze heeft moeten huilen. Ze wijst op haar buik en maak een draaiende beweging met haar hand erover.Ik maak eruit op dat ze scan heeft gehad en dat de uitslag niet goed is.Even later zit ze stilletjes te huilen aan tafel en troosten we haar.

 

Wirai is vandaag, zoals meestal, goed geluimd. Ze heeft het hoogste woord en schatert het uit van het lachen als ik zeg dat ik geen Thai versta.

Mika neemt afscheid vandaag,jammer.
Ik krijg een mooie kaart van haar met op de achterkant in het Nederlands
"dank u wel, tot ziens!"
Ze bedankt me nog eens voor mijn uitleg hoe te kijken naar wat je voor een patiënt kunt betekenen.
Dit was haar tweede keer en is van plan zeker nog een derde keer hier terug te komen.
Ja ik weet het is verslavend!