dinsdag 12 februari

Vandaag is het de beurt van Wanlop om rond te lopen met een T shirt met opmerkelijk opdruk...

 

  

 

 Eak amuseert zich kostelijk met de uitspraken en (op zuinig vertelde manier) grappen van ladyboy Mea Dang.

 

  

Met zijn hand voor zijn mond schatert hij het uit. De twee zijn vaak te vinden aan de tafel bij Pakai van het winkeltje. Mea Dang is heel slecht ziend en Eak is halfzijdig verlamd en kan bijna niet spreken. Maar is altijd in voor een grapje.

 

Ik heb het gevoel dat ik Salai weer aan het lopen krijg.Althans ik ga er alles aan doen om dat te verwezenlijken.Ik kreeg opeens een beeld dat hij aan het lopen was. Wie weet gaat dat beeld werkelijkheid worden. Ik denk dat hij er genoeg voor gemotiveerd is. Het "fietsen"ging vanmorgen verbazend goed. Hij lacht steeds meer en het is een lust om hem (zo smakelijk)  te zien eten.

 

Salai, hier met een T shirt aan waarvan ik er een paar jaar geleden een heel stel mee kreeg van stichting Namen project Aidsmemorial Nederland.

 

Jimmi is bereid een door mij uitgekozen Boeddha afbeelding na te tekenen.

Ik vind het heel jammer dat hij niet meer in het hospice mag werken vanwege zijn gezondheid.

Ik kwam hem laats tegen toen hij net van een ziekenhuisbezoek terug kwam. Hij liet mij zijn van vocht gezwollen voeten zien.Ook zijn gezicht zag er opgelopen  uit.

--------

 

Na de middag pauze ben ik constant aan het bed van Anan.Vanmorgen had hij bezoek van oa zijn vriendin Tijdens dat bezoek vraagt hij mij zijn pamper te verschonen. Een ramp, drie keer achter elkaar, wanneer ik zijn pamper verwissel komt er een golf diarree. Na het verschonen is hij doodop, het heeft hem zoveel kracht gekost dat hij aan de zuurstof moet. Tegen een uur of twee lijkt hij te gaan sterven, maar krijgt daarna weer een kleine opleving.

Samen met Marijke blijf ik bij hem.

 

Terwijl ik zijn hand vast houd, dwalen mijn gedachten af naar vorig jaar toen hij doodziek in het ziekenhuis van LopBuri lag.Een gevecht van leven op dood.Ik dacht toen al dat hij zou gaan. 

Met toediening van een kolf bloed en de nodige vechtlust kwam hij er, onvoorstelbaar, weer bovenop.

 

Als Nilong hem komt toespreken, het lijkt een geruststelling, reageert hij daar nog op.

Ook als hij andere stemmen of geluiden hoort draait hij zijn hoofd en reageert met zijn ogen.

Soms moet je tevreden zijn met heel kleien dingen, zo,n moment is nu en doet het me goed als ik zie dat hij schone nagels heeft.

Om vier uur is het eigenlijk tijd om naar huis te gaan,maar ik kan onmogelijk bij hem weg.

Zijn dodenmasker breidt vanaf het puntje van zijn neus uit tot aan zijn wangen en om zijn mond.Toch vecht zijn lichaam nog met koorts.Tegen drie uur spreekt hij zijn laatste woord.

 OKÉ

Nilong probeert met zijn telefoon te bellen maar elk nummer wat hij vanuit de telefoon van Anan belt schijnt niet het juiste. Dan gaat zijn telefoon, gelukkig is op dat moment Tam (een bevriend buiten patiënt) bij hem die de telefoon aan neemt en mij later zegt dat het " zijn darling" was.

 Tegen half vijf raakt hij in coma en wordt zijn ademhaling nog steeds wat  

kleiner. Ik voel een heel snelle, zwakke pols.Lang komt langs en zegt dat ik best naar huis kan gaan want hij overlijdt pas om acht uur zegt hij. Nilong is van mening dat hij er morgen nog is.

Ze krijgen me niet weggestuurd omdat ik die veronderstelling niet met hen deel.

De laatste tien minuten gaat zijn buik nog maar minimaal op en neer. Met een paar van soort rillingen, met kleine tussenpozen komt om drie minuten over half zes een einde aan het leven van Anan en laat ik zijn hand los.....

 

 

Om 17.33 u gaat voor Sanan de zon onder,verruilt hij de donkere aarde voor het eeuwige licht...

 

 

IN MEMORIAM :  ANAN   + 12 februari    38 jaar