....Witte schuimkoppen op de grote vijver bij een van de kazernes door de harde wind.
Enkele van de verraderlijk diepe gaten in het wegdek richting het hospice zijn provisorisch hersteld.
Geen abt Alongkot deze zondagmorgen aan de bedden van de patiënten.
Tussen kwart voor negen en half vijf vraagt Supin (bed 21) wel zo,n tien keer voor een nieuwe inco.
Supin kan niet spreken, maar aan de kreet die ze slaakt herken ik ondertussen wel dat ze een schone luier wil.
Odd laat zijn lange manen afknippen en wil een skinhead.
Sajan (bed 30) klaagt over buikpijn, zijn al dagen durende diarree wil maar niet stoppen.Ik gebruik Sudo crème omdat hij helemaal open is.Ik maak hem een warme kruik (die ik leen bij Wan omdat er verder geen enkel exemplaar meer te vinden is)(boodschappenlijstje!!) voor op zijn buik om de pijn wat te verlichten.
Gelukkig kan ik hier op kantoor van de tempel het ticket voor de vervroegde terugreis morgen van Annie uitprinten.
Een rondje nek- en schoudermassage gedaan in de handwerk ruimte.Deze mensen zitten de hele dag te kleien te breien en te knutselen (maken trouwens heel mooie dingen om te verkopen) Noy ging nog een oudere dame halen voor een behandeling, ook haar iele nek en smalle schoudertjes heb ik wat losser gemaakt.
Iedereen komt nieuwsgierig kijken als ik het verstelwerk doe aan de pyjama jasjes van Sunisa.(bed 18)(dit had ik haar gisteren beloofd) Elke keer weet ze weer een ander exemplaar met uitgescheurde naden te voorschijn te toveren.Dat wat ze aan heeft en in de was is mag ik morgen doen.
Van Pakai krijg ik een kerstcadeautje, een waxinelichtje in de vorm van een Lilawadee bloem en twee kleine zelfde beeldjes van jawel en parend paartje. (ik zag dit pas toen ik het thuis met mijn bril bekeek)
Opnieuw is de Thaise tv ploeg van gisteren aanwezig.Ze komen me vragen om met een patiënt in de rolstoel een ommetje te maken door de tuin,om dat te kunnen filmen.Omdat ik bij Buari bezig ben komt het me niet zo goed uit.Zijn rechteroog is helemaal troebel en kan zijn ogen niet meer sluiten en knippert ook niet meer met zijn ogen.Als ze zeggen dat het om een kort shot gaat stem ik toe.Met Pon, die net in een rolstoel zit rij ik een klein eindje, stoppen bij het Boeddha beeld om te groeten en de cameraman vindt het al oké. Ook vragen ze mijn leeftijd en waar ik vandaan kom.
Terug bij Buari blijven ze filmen terwijl ik zijn droge mond schoon maak en zijn lippen bevochtig. Net op dit zelfde moment (het is zes minuten over twaalf) sterft Buari onder mijn handen,van de ene op de andere seconde.Heeft hij gewacht dat ik terug was?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten