Ook vandaag weer enige tijd bezig geweest met Buari. Heb de "handschoen" (door mw.Jennekens gebreid washandje) aan zijn rechter niet verlamde hand verschoond (tegen het beschadigen van zijn gezicht). Therapie met zijn armen gedaan,dit op muziek die ik op de achtergrond hoorde, zodat de oefening een soort van dans werd.Ook in de tijd dat ik met hem praat zie ik reactie in zijn ogen en weet ik dat hij me hoort. Het eten gaat heel traag en is voor mij als een meditatie,een moment van even pas op de plaats. Het is een uitdaging te onderzoeken wat je voor hem kan doen.
Samorn weigert zijn medicatie door te slikken.Als ik zijn mond open zie ik alle kleuren van de regenboog.Met een spuitje water probeer ik zijn mond te spoelen en warempel slikt hij het goedje door.Met zijn leeftijd van 78 jaar is hij een uitzondering op de andere patiënten. Voor het eerst krijg ik een vriendelijke lach uit zijn tandeloze mond.Ik scheer zijn grijze baart,wat niet meevalt door zijn ingevallen mond en wangen.
Mami gaf me druiven mee voor de zieke buitenpatient Pranee.
Ook de bananen en de makam (soort Thai fruit) die ik meenam vinden gretig aftrek bij de meeste patiënten.
De chocolade die ik meenam uit Nederland zal ik morgen uitdelen.Vandaag werd er al om gevraagd,het wordt al als een soort van traditie.
Tussen de bedrijven door word ik menigmaal door deze en gene geknuffeld.Soms schrik ik bezig ben en ik onverwacht van achter word vastgepakt.
1 opmerking:
dag Huub,
we volgen je blog en je werk in thailnd met grote interesse en diep respect. Super werk!
Een reactie posten