Anan maakt zich ongerust over de verzwikte enkel van Wanop, de man in het bed tegenover hem.
Wanlop is de "loopjongen" van Anan die zelf niet kan lopen.Wanlop is gisteren gevallen en heeft een dikke, blauwe enkel. Anan vraagt of ik de enkel wil masseren (hij wil dat Wanlop weer snel ter been is) Maar masseren lijkt me te pijnlijk, in plaats daarvan geef ik hem een ijs compres.
De knuffels die ze me gisteren vanwege mijn vrije dag niet hebben kunnen geven, krijg ik vanmorgen met rente terug.Menigeen zou jaloers zijn!
Vandaag ben ik niet alleen als vrijwilliger er is ook nog een Thaise jongeman die naar ik vernam al vaker hier is geweest.Hij houdt zich bezig met massages.
Wilai heeft grote trek,vier stukken gebakken vis maak ik voor haar klein en gratenvrij en deze gaan er met gemak in.Wilai is doorgaans een dankbare eter. Met de vislucht nog aan mijn handen spoed ik me naar de gebedsruimte voor de crematie van Buari.
Er zijn maar liefs tien monniken voor het gebed aanwezig. Bij uitzondering wordt Buari met kist en al in de oven geschoven en neem ik afscheid van zijn familie en vervolg mijn werk weer in hospice.
Ondanks heel pijnlijke voeten komt Sajan toch weer uit zijn bed en rijdt wat rond in een rolstoel.
Ik vind het onvoorstelbaar hoe Sajan steeds weer uit dat dal kruipt en er weer redelijk bovenop komt.
Nu is het weer de beurt aan Audom,zijn overbuurman die het weer moeilijk heeft.Van vocht opgezette voeten en weer aan de zuurstof.
Ik zie dat Kitti (23) zijn buik aan het masseren is met een amulet.
In bed 28 is een nieuwe patiënt gekomen. Nèn is zijn/haar naam.Ik kon niet zien of het een man of een vrouw is, ik vermoed een ladyboy.
Het gezicht van Nongproy (van de vierde verdieping, Metatam) valt steeds meer in. Ik zie haar buiten een beetje in elkaar gedoken op het muurtje zitten.Haar ogen staan droevig, ik pak haar even troostend vast.Wat een verschil met augustus, toe straalde ze nog.
de lieve Nongproy
Geen opmerkingen:
Een reactie posten