Het is kil als we deze eerste werk ochtend op de brommer naar het hospice rijden. Mijn fleece jack is, met straffe wind bij deze voor Thaise begrippen "winterse kou" geen overbodige luxe.
Het welkom door de patiënten en werkers is hartverwarmend en word ik door deze en gene geknuffeld bij mijn verwelkoming.
Al met al zijn er slechts een zestal nieuwe patiënten ten aanzien van vorige keer (drie en een halve maand geleden) Al snel komen er een paar vragers voor een haar knipbeurt,alsof ze op me gewacht hebben.
Na een uur werken zit ik weer volledig in de flow, en voel ik we weer als een vis in het water.
s,Avonds komen Mami en ik zwaar beladen op de brommer terug uit de stad met o.a. twee warm water geisers (waarbij we een kussen cadeau kregen),een ketel voor de warme kruiden massage,een paar kg fruit,en nog wat andere benodigde spulletjes voor de patiënten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten