zondag 30 augustus 2015

 

 

Toen ik vanmorgen het gebruikelijk flesje koud water en potje kippen extract bij Sommai bracht zag ik dat hij heel kortademig was.
Ik verwittigde Wi die zei dat ze hem gisteravond aan de zuurstof gelegd hebben, maar dat hij telkens het systeem uit zijn neus trok.
Duidelijk is dat hij niet meer wil leven, maar moeilijk om te zien dat hij bijna geen adem krijgt.
Als ik even later, na een paar karweitjes weer in zijn huisje kom, zie ik dat hij stervende is.
Ik neem een stoel en ga bij hem zitten. Neem zijn donkere, krachteloze hand in de mijne, en spreek hem geruststellend toe. De hand steekt fel af tegen mijn blanke westerse hand. Hij voelt warm en klam.
Zijn ademhalingen nemen een steeds langere tussenpauze.
Ik ben blij dat ik deze laatste minuten bij hem kan zijn, alsof hij op me geroepen heeft.
Een paar keer stokt zijn adem en knijpt hij zijn ogen dicht en plots volgt er geen ademhaling meer.
Het is vier minuten over tien als hij de geest geeft, zijn doodswens in vervulling gaat.
Precies twee maanden na zijn suïcide poging op 30 juni.
Met gemengde gevoelens ervaar ik zijn heengaan. Blij voor hem dat hij nu is waar hij wilde zijn.
Maar ook weer afscheid moet nemen van een heel integer mens.
Ik probeer zijn ogen te sluiten en blijf nog een poosje bij hem zitten. Dan trek ik de deken over hem heen en ga ik zijn overlijden melden.

 

IN MEMORIAM : SOMMAI   + 30 augustus 2015  55 jaar

 

 

 

Ik laat Sommai achter om zijn overlijden te gaan melden.

 

 

 

                                       Nadat ik Tiboa gevonden heb, neemt hij afscheid van Sommai

 

Gisteravond gaan uiteten met Pakai en familie, ( man, drie dochters en kleinzoon)

een traktatie van Jan Straatman.

Het was gezellig en erg lekker.

Jan, heel erg bedankt!!

 

Jammer dat de schoonzoon wegens ziek zijn niet aanwezig kon zijn.

 

 

 

Vanavond was er het jongetje dat langs kwam met bloemen. (hoezo kinderarbeid)

Ik ken hem al van toen hij nog een kleuter was en aan de hand van zijn moeder de restaurantjes langs kwam om bloemenkransjes te verkopen. Jammer dat je zijn guitige staartje niet kan zien op zijn voor de rest kale kopje.

 

Het is ongelooflijk hoe deze honden in de middaghitte in de zon liggen te slapen op brandend hete beton.

 

Om twee uur hou ik het voor gezien en met een zak te wassen knuffels rij ik huiswaarts.

Om voor mijn massage afspraak nog even een dutje te doen.

 

Nog deze avond hangen de knuffels, geurend van de wasverzachter vanwege regendreiging buiten op mijn kamer te drogen.

 

Wan en Sunisa moeten het vannacht zonder knuffel stellen.