Heel wat dames zijn, toen ik bekend maakte dat het mijn laatste twee werkdagen zijn, nog even voor een kort kopje onder mijn handen geweest. Het gaat me steeds beter af met de dames kapsels.
Zelfs buiten patiënten weten me ondertussen te vinden.
Dit versleten beertje met mijn naam badge is zeker tien jaar oud, maar staat nog steeds op het bedkastje van Thanit.(ook na enkele verhuizingen) Ik weet nog dat ik het naamkaartje bij een van de eerste keren dat ik hier was droeg omdat ze mijn naam niet konden onthouden. Echter ik had toen niet in de gaten dat ze het niet lezen konden. Ik weet nog dat Thanit het graag wilde hebben en mij vroeg het op het beertje dat ik hem gegeven had te spelden. Thanit is altijd heel emotioneel bij het afscheid nemen. Ik hoop dat het morgen meevalt.
Medewerkster Fhon is weer present na een paar dagen ziekenhuis opname met flinke koorts door een insecten beet.
Dat niet alles peiz en vrede is tussen de patiënten blijkt weer. Deze week was er een fikse ruzie tussen twee patiënten op de boven verdieping. Met elkaars wandelstokken gingen ze elkaar te lijf. Waarvan de een een flinke snee in zijn voorhoofd opliep en de ander een gehavend scheenbeen en een blauwe borstkas. Om ze uit elkaar te houden is er een naar een huisje gedegradeerd.
Deze week was ook Neung een keer heel kwaad. Ik weet niet wat er was gebeurd. Ze plagen hem wel eens met zijn gebrekkig taal gebruik, doch meestal kan hij daar zelf om mee lachen.
Hij zag wit van woede en beefde helemaal. Ik was bang dat hij (zoals in het verleden wel eens is gebeurd) een aanval krijgen. Ik ging naar hem toe en pakte hem vast. Met een smoesje vroeg ik hem of hij mijn armen wilde masseren (dat doet hij vaak spontaan als ik iets voor hem gedaan heb)
Zo kon ik hem afleiden en kwam hij weer tot zichzelf en werd weer rustig.
In de middag pauze even een bezoek aan het life museum gebracht.
Het blijft indrukwekkend al die zakjes as van overleden patiënten bij elkaar te zien liggen.
(overblijfselen na de crematie)
Patiënt Somjit is van boven naar beneden gekomen. Het gaat erg slecht met hem. Heeft al dagen de hik. Ik heb al van alles geprobeerd maar steeds komt de hik terug. Het put hem behoorlijk uit. Ik zag vandaag pas dat hij heel lange nagels had, wat opviel doordat ze zo vuil waren. Normaal laat ik de handen dan in een warm zeepsopje even weken vóór het knippen, maar omdat hij een infuus naald in zijn hand heeft kan dat niet.
Vandaag werd ik spontaan begroet door een bezoekster. Ze begroette me met mijn naam, maar kon mij haar in eerste instantie niet herinneren. Na een tijdje begon het mij te dagen toen zij haar naam noemde. nb zes jaar gelden lag ze op de tbc afdeling in het toenmalige Walalak.
Terwijl ik dit schrijft gaat het buiten behoorlijk te keer met hevige regen en onweer. De padden maken weer een behoorlijk kabaal.
Vandaag hadden ze de veldweg weer een beetje beter begaanbaar gemaakt door met een schuiver de hopen modder wat meer aan de kant te brengen.
Morgen alweer de laatste werkdag en overmorgen terug naar huis.
Ik hoop dat het afscheid nemen me niet te zwaar valt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten