Vandaag was het de zesde dag achter elkaar dat ik werkte, terwijl ik me had voorgenomen een keer vijf dagen te werken na een vrije dag dan drie dagen te werken enz. Maar ook dit weekend waren de studenten er niet om te helpen. Het is dacht ik niet eerder gebeurd dat ik zolang alleen ben als vrijwilliger.
Afgelopen vrijdag was er bezoek uit Nederland, een vriendin van een Nederlandse vrijwilliger van het eerste uur. Met veel belangstelling en enthousiasme heeft ze het project bekeken en overweegt om terug te komen als vrijwilliger, wie weet.
Schreef ik vorige week over de erbarmelijke toestand van Sommai, laat hem de volgende dag een stuk stabieler zijn, althans zijn fysieke toestand geestelijk is het een wrak.
De toestand van Mea Dang verslechterd. Ze heeft weer drie dagen niets gegeten en moet aan een infuus. Ze ligt bijna de hele dag te slapen. Ze vraagt me haar pijnlijke benen te masseren.
Wat me de laatste tijd opvalt is dat er steeds meer echt geïntreseerde bezoekers komen.
Niet zo van even een foto maken met een aidspatiënt op de achtergrond en snel weer via de dichts bij zijnde uitgaan verdwijnen, maar echt contact maken en een praatje maken met de patiënten.
Heel mooi om te zien die ommekeer.
Annan kreeg vandaag bezoek van zijn ex vriendin. Ik zag duidelijk aan hem dat het hem goed deed.
De medicatie die hij krijgt om zijn ontlasting te bevorderen helpt nog niet echt.
Ik schrok toen ik Sommai niet in zijn bed zag liggen maar op de smerige vloer.
Via Tiboa vernam ik dat hij het minder warm heeft op de grond.
Een foto van het "bloemenmeisje" dat vaker als ik in het restaurantje eet langs komt om een bloemen slinger te verkopen. Ik fleur er mijn kamer me op.
Ampai is deze week vertrokken, terug naar huis met haar zoon, nadat ze een paar jaar hier in het project verbleef.
In haar plaats is Piem, een nieuwe patiënt opgenomen die vertelde dat ze mij van vijf jaar geleden toen ze hier ook verbleef herkende. Ik kon me haar niet herinneren. Ze verbleef toen op de "vierde verdieping" van Metatam. Omdat daar de sterkere patiënten verbleven, kwam ik er niet ze heel vaak.
Toen ik vroeg naar hoe ze zo goed Engels spreekt, zei ze dat ze dat van een buitenlands vriendje geleerd heeft. Toen ik vroeg uit welk land hij kwam somde ze me de namen van half Europa op en dat ze in een bar in Pattaya gewerkt had, en door een van die vriendjes is geïnfecteerd.
Met afgrijzen zie ik hoe Wi een groot stuk vlees in stukken snijd en het marineert
Portret van de nog jongere Thaise Koning dat ik op de kop wist te tikken, in zwart wit heb omgezet, om door Pon te kunnen laten na tekenen.
Dit aapje ligt rustig te wachten dat de kust veilig is om zijn slag te slaan iets eetbaars te vinden bij de patiënten.
Tijdens etenstijd moeten we de deuren sluiten om de opdringerige beesten buiten te houden.
Wel vind ik vreemd dat het op sommige momenten krioelt van de beesten en andere uren geen aap te bekennen is.
Kaars versiert door Oa
Donderdag 30 juli was het Kavansaa, een van de vele Boeddhistische feesten.
ik had de blinde Neung in een rolstoel gezet om hem aan de offergave (Tamboon) mee te kunnen laten doen.
De toespraak van abt Alongkot duurde wel een uur. Gelukkig begon het na een tijdje wat te betrekken en was het niet zo heet meer.
Jammer genoeg is de belangstelling voor het versieren van een kaars wat aan het afnemen, iets wat bij zit feest echt hoort. Er waren slechts twee kunstwerkjes te bewonderen. En de eerste prijs van mooiste bleef ook uit.
"Tamboon", een lange rij wachtende om iets aan de voorbijlopende monniken te offeren.
Phra Alonkot neemt de geschenken, zoals geld, zakjes eten, flesjes drank, bloemen en snoep in ontvangst.
Deze kaars is versiert met onder andere kleine kaarsjes.
fragment van versierde kaars
Het is niet zo goed te zien, maar de grote bladeren beneden zijn gemaakt van weer kleine blaadjes die heel kunstig gevouwen zijn en samen gevoegd tot één blad. Hier zijn ze erg vindingrijk en creatief in.
Door de enorme hoeveelheid regen ( met onweer) die vanavond gevallen is maken de padden in de poel naast het guesthouse een enorme herrie, wat naar ik vrees de hele nacht door zal gaan.
Al een paar dagen was ik net voor de dreigende bui terug thuis.
Twee keer zelfs op de minuut. Het lukte me om voor de dreigende donkere wolk uit te rijden.
Het is nu kwart voor tien in de avond, hoogtijd om mijn bed op te zoeken, maar omdat ik morgen een vrije dag heb kon ik me dit deze keer permitteren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten