Naang: foto 10 dagen geledenDe complicaties van tbc waarvoor ze medicatie weigerde te slikken werd haar fataal.
Ik voel me schuldig dat ik zo weinig voor haar kon doen. Ook al vanwege haar onophoudelijk hoesten (op het laatste had ze daardoor geen stem meer) kon ik niet lang in haar omgeving zijn vanwege gevaar voor tuberculose besmetting.
IN MEMORIAM : NAANG + 8 augustus 2015 42 jaar
Dinsdag kreeg Sirichai bezoek van zijn moeder en een hele stoet familie.
Het was een drukte rond de weinige plaats bij zijn bed.
Ik vond het mooi om te zien hoe zijn moeder hem hielp met eten.
Sirichai en zijn moeder
Toen ze terug naar huis vertrok en mij dankbaar begroette stopte ze me geld in mijn hand.
Wellicht onbeleefd, maar ik kon het echt niet aannemen.
Pawat laat me zijn met candida bedekte tong zien.
Een vervelende kwaal die veroorzaakt wordt door een zwak immuun systeem en de eetlust flink kan bederven. Gelukkig is het goed te behandelen, maar dan moet het wel geconstateerd worden.
Dat is bij een patiënt met een verstandelijke beperking zoals Pawat die dat niet aangeeft niet makkelijk. Ik zag het toevallig toen hij iets tegen me zei.
Tinoy is blij met zijn nieuwe schoenen. De versleten slippers waren een gevaar voor zijn moeilijke manier van lopen. Jao de man die hem beter leert lopen gaf mij een tip.
Geen feestje maar toch op wel een hiep hiep hoera als Annan na een week ontlasting heeft.
Lang is de gelukkige die het mag opruimen (heeft er zijn handen vol aan) maar hij doet het met plezier als hij het opgeluchte gezicht van Annan ziet. Later komt Lang me meedelen dat het wel twee kg betrof.
Dinsdag avond bofte ik minder bij het naar huis gaan. De donkere regenwolken die ik enkele dagen ervoor te snel af was haalde me dinsdag na werktijd behoorlijk in. Zeik.....sorry, doornat kwam ik bij het guesthouse aan. Gelukkig was er niemand in de buurt die me met de druipnatte, tegen mijn lichaam aangeplakte kleren heeft gezien.
Het resultaat van die hevige, aanhoudende bui gaf woensdag morgen een gebagger door de modderige veldweg richting hospice.
Voordat ik s' morgens vanaf de toegangspoort tot op mijn werkplek ben aangekomen heb ik al een paar knuffels van deze of gene in ontvangst genomen (of op aanvraag uitgedeeld) Meest al is dat elke morgen hetzelfde ritueel. Het behoefte aan knuffelen en lichamelijk contact is bij enkele patiënten met een verstandelijke beperking is erg groot.
Piem verteld me dat ze zich verveeld. Ze is inderdaad na een paar dagen observatie opgeknapt, fit en sterk genoeg om meer karweitjes te doen dan om zich heen hier en daar te helpen bij patiënten die niet uit bed kunnen. Als ik haar vraag wat ze leuk zou vinden om te doen. Zegt ze dat ze wel gasten zou willen rondleiden. ik zeg haar dat dat goed uitkomt, want nu moet Max als er Engels talige bezoekers komen steeds zijn wek op kantoor onderbreken.
Ik zeg haar dat ik dat wel kan bespreken met de mr. Tanachai de manager.
Even later komt ze naar me toe en zegt ze dat ze zelf wil gaan vragen. Nog beter zeg ik, mijn duim omhoog stekend.
Ook vandaag was er weer een groep bezoekers, die oprechte belangstelling toonde. Het betrof een groep Japanse verpleegsters.
Oeps, een ongelukje. Ik wilde de container met urine van Kayson leeg gaan maken in het toilet. Breekt plotseling het hengsel af. Hoewel ik er snel bij ben het ding weer rechtop te zetten zijn er toch wat liters op de vloer terecht gekomen. Pakai schiet te hulp met een paar papieren onderleggers en een dweil.
Het ging me echt aan het hart toen mea Dang vroeg haar lange haar af te knippen. Nu ze zo zwak is kan ze dat niet goed verzorgen. Al een paar keer had ik het voor me uitgeschoven. Maar toe ze het me vandaag weer vroeg moest ik toch aan de bak. Ik had het nare gevoel dat ik een van de weinig vrouwelijke kenmerken van haar afpakte.
Vanmiddag heeft een groep studenten een serenade gebracht aan de patiënten. Al was het niet van erg hoge kwaliteit (nu en dan behoorlijk vals gezongen) en duurde het ook wel erg lang. Het blijft natuurlijk een leuk gebaar, al was het alleen al voor Neung die gek is van muziek. Hij begon meteen mee te playbacken.
Vol aandacht luistert blinde Neung naar de muziek van de studenten, knippend met zijn vingers op het ritme en mee playbackend.
Het was druk vandaag met bezoek, zo kwam er ook weer een Thaise "super star" zoals Mea Dang haar noemde Iedereen wilde met haar op de foto. Ook haar naam heb ik niet onthouden.
Ik zal proberen tzt de foto die Tum maakte,van de site van de tempel over te nemen.
Mea Dang en " Thai superstar"
Ik ging er vanuit dat de fotograaf hun tweedjes op de foto wilde zetten.
Nog een geluk dat ik gisteren naar de kapper ben geweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten