Om mijn poging te beginnen ga ik terug naar maandag ochtend toen ik de ziekenzaal binnen kwam en Pakai al naar mij toegelopen kwam met de melding dat Wannaa zondagavond een zware aanval heeft gehad en in het ziekenhuis van lopBuri is opgenomen. Ik krijg niet veel bijzonderheden te horen, maar ze moet er slecht aan toe zijn. Net als bij de monnik kort geleden heeft ook zij een soort zware epileptische aanval gehad waarbij de patiënt in coma raakt. Ik krijg er de juiste naam niet duidelijk van te horen door de verpleegster, maar lees op internet dat het een bijwerking van de medicijnen kan zijn.
Wannaa een jaar of twee geleden.
Was ik net aan de nieuwe indeling van de patiënten gewend, worden nu alle vrouwen op een aparte zaal gelegd, wat betekend dat er nog meer verspreiding van de patiënten is, voor mij erg onhandig. Bovendien zijn de grotere twee mannenzalen maar half bezet wat door de halve leegstand geen prettig gezicht is.
Toen ik vanmorgen hier naar toe reed op mijn brommer stond er op de veldweg een man te zwaaien ten teken dat ik moest stoppen. Toen ik vaart minderde en dichterbij kwam zag ik dat hij iets in zijn hand had waar hij aan dronk zag ik dat hij ( al op de vroege ochtend) beschonken was en passeerde ik hem om verder te rijden.
Nagels knippen van de rechterhand van Annan is een voor hem pijnlijke klus. Die hand zit op slot die ik met veel moeite een beetje opengevouwen krijg om zijn lange nagels die anders in het vlees van zijn handpalm groeien te knippen. ik neem er alle tijd voor en probeer de scherpe kantjes voorzichtig weg te vijlen.
Ben nu bijna drie weken bezig, maar nog steeds ben ik de enige vrijwilliger.
Het doet me even terug denken aan vroegere tijden, toe we wel eens met zeven, acht vrijwilligers waren. Om elkaar toen niet voor de voeten te lopen deden we diensten draaien. Waar zijn die tijden (en vrijwilligers) gebleven.
De korte nachtrust van afgelopen nacht begint zich al vroeg te wreken, ik loop aldoor te geeuwen.
Ik ging gisteravond om acht uur naar bed, maar door harde muziek ergens in de omtrek uit een luidspreker kon ik niet in slaap komen. Ik zag het negen, tien en ook elf uur worden op de klok eer ik in slaap viel.
Maandagmiddag ben ik wat vroeger gestopt met werken om Wannaa in het ziekenhuis op te zoeken.
Jezus wat ben ik geschrokken. Net als Prha Nutchapon de vorige week, lag zij ook aan de beademing met de nodige toeters en bellen verbonden.
Ook zij kwam even bij toen ik haar aansprak, maar viel nadat ze me even herkend had weer weg. Drijfnat van de koorts plakte haar haren tegen haar hoofd.
Ik ben weggegaan met de vurige hoop dat het met haar ook zo goed zal aflopen als met de monnik.
maar het heeft me nog lang bezig gehouden.
Ik ben s' avonds mijn was gaan doen om even op andere gedachten te komen.
Gisteren is Sunan overleden de aan tbc lijdende man was al dagen erg zwak en weigerde medicatie te slikken, wat hem uiteindelijk noodlottig is geworden.
Sunan Foto 5 dec. 2014
IN MEMORIAM : SUNAN + 30 juni 2015
afscheid van Sunan
Alle post en postpakketten die patiënten van buiten ontvangen worden voordat zij deze in handen krijgen gecontroleerd op drank, drugs en rookartikelen.
De rode plekken op mijn onderbenen worden steeds heftiger. De dokter die gisteren aanwezig was gaf me een zalf waarna het gisteravond leek dat het minder werd maar vandaag voel ik het met lopen, lijkt het meer opgezet en voelt het branderig aan.
Wat al lang niet meer gebeurde was gisteren weer een heftige gebeurtenis. Gelukkig was ik er geen getuige van. De jongeman.
Sommai, patiënt van huisje 6 deed een poging tot zelfmoord. Met een mes stak hij zich in de borst, waarna met spoed is overgebracht naar het ziekenhuis. Hij zou buiten levensgevaar zijn hoorde ik later van Wi de verpleegster.
Ik gebruik voor het schillen van fruit voor de patiënten een schilmesje, dat ik net als de schaar die ik vaak nodig heb altijd heel goed opberg.
Al bij de eerste happen eten kwam Annan vanmorgen aan het kokhalzen. Het geen wil zeggen dat hij dan vol ontlasting zit die hij niet kwijt kan. Ik vroeg aan Lang wanneer die het laatste keer geweest is.
Zijn twee handen omhoogstekend wijst hij zeven dagen aan. later probeer ik zijn pijnlijke buik wat te masseren, maar ontlasting blijft uit. Gelukkig ging het bij het avondeten wel goed en probeer ik hem meerdere keren fruit te laten eten, waar hij overigens dol op is.
Vanmorgen vóór werktijd ben ik Wannaa in het ziekenhuis weer gaan opzoeken.
Tot mijn grote vreugde gaat het een stuk beter met haar. Zie dat ze geen beademing meer heeft en herkend me meteen, pakt me stevig vast en wil mij tegen zich aan drukken. Praten gaat nog moeilijk vanwege dat de beademingsbuis in haar keel heeft gezeten. ze geeft aan dat ze weer wat gegeten en gedronken heeft. Toch kost haar dit bezoek veel inspanning en valt even later in slaap, waarna ik een heel stuk meer gerustgesteld vertrek naar de tempel, met de hoop haar daar over een paar dagen weer naar toe kan gaan.
Ik heb gisteren een treinticket voor de nachttrein van morgen naar ChiangMai gekocht. Ik heb het hier en daar verteld en meteen krijg ik allerlei vragen en opmerkingen van Patiënten als ik vertel dat ik twee weken weg blijf. ik vind het zelf ook moeilijk maar ik voel dat ik, ook vanwege mijn been even rust met nemen. Of ik die in ChiangMai krijg, zal ik zelf voor moeten zorgen.
Mea-Dang ligt stilletjes, tevreden te genieten wanneer ik uitgebreid haar voeten masseer en teennagels verzorg. Met bodylotion smeer ik de zeer droge huid van haar wel erg dunne benen in waardoor de schilfers van droogte verdwijnen ze een heel andere kleur krijgen.
Voor zulk soort dingen krijg altijd te weinig tijd en zijn daardoor misschien wel nog waardevoller als ze gebeuren.
Gelukkig is ze zo ver opgeknapt dat ze zichzelf weer kan verzorgen.
Vandaag zag ik een paar heren verschijnen die patiënten "consulteerden". Ik vroeg aan zuster Wi wat dat betekende. Ze vertelde me dat de heren, patiënten die daar belangstelling voor hebben aan een proef willen laten deelnemen. Wat inhoud dar ze een soort geneeskrachtige olie een maand gratis te beschikking stellen die het gehalte aan CD4 cellen zouden verhogen( het gehalte aan CD4 cellen bepalen de hoogte van het afweersysteem. Daarna zou zo'n flesje van 250 cc 1000 bath kosten
In het verleden zijn al vaak patiënten "belazerd" met zulke kwakzalverij praktijken. Natuurlijk is het logisch dat patiënten zich vastklampen aan elke hoop op verbetering.
In veel gevallen zou ik zeggen baat het niet......maar om patiënten op deze manier te benaderen vind ik misdadig. Ik snap trouwens niet dat ze deze lieden tot de patiënten toelaten.
het wondermiddel, dat zoals ik probeerde, proeft als olijf olie.
Ladyman Chalom geeft me een enveloppe, of ik deze aan vrijwilligster Helga wil sturen.
Chalom
Het is intussen half tien, ben twee uur met dit stukje bezig geweest en ben toe een mijn nachtrust , bij deze sluit deze weer enerverende dag af...
wel te rusten.........
Geen opmerkingen:
Een reactie posten