maandag 13 juli 2015

zaterdag 11 juli

Afgelopen nacht met de trein terug uit ChiangMai gekomen, terwijl het aanvankelijk mijn plan was om twee weken te blijven. De ontsteking in mijn onderbenen was na een paar dagen en een antibioticum kuur weer genezen. Ik heb erg genoten van mijn verblijf, maar na een week wilde ik toch weer naar het hospice.


 
een van de meerdere soorten fruit in de tuin van Yves, ben de nam vergeten.

 
ik kon het niet laten om een tak als stilleven op de glazen tafel te decoreren..
 
 
 
de aan mij toebedachte kamer in het huis van Yves.


 
de andere kant met bed.
 
 

 
intussen heeft Yves het zwembad gereed, wat een enorme verkoeling bracht bij de hitte.
Er moet nog voorziening worden gemaakt om de patiènten ook in het water te kunnen laten.

 

 
de grote Gekko die s´avonds wel veel herrie maakt.
 

 
bloemetje om de salade op te fleuren...

 
Pomelo, een soort grapefruit

 
slecht één grote jackfruit aan de hele stuik, wel zeker twee kg zwaar.

 
Mea Dang masseert kip

 
Path is bezig met schilderen via een computer programma.
Path is de laatst bijgekomen patiènt in Yves,s verblijf.
Op veertien jarige leeftijd, vier jaar geleden kreeg Path een brommer ongeluk.
Zijn vriend die erbij betrokken was wilde Path helpen opstaan, waardoor hij vanaf zijn oksels tot zijn voeten verlamd raakte.Hij kan zijn armen bewegen, maar niet zijn vingers.
Hij kan slechts een paar uur in zijn rolstoel zitten en moet dan weer op zijn bed gelegd worden.
Toch is Path een levenslustige, vrolijke jongen.
Een paar ochtenden geleden lag hij s´morgens vroeg al op bed te zingen.
 

 
Path is erg leergierig op de computer.
 

 
Het lege bed van Thong die voor onderzoek is opgenomen is het ziekenhuis van ChiangMai.

De weelderige bloei van de bourgainvilia
 

 
Confrontatie met een grote doodshoofd spin.

 
de avond valt, op weg van ChiangMai naar LopBuri, waar ik na bijna twaalf uur treinen om drie uur vannacht aankwam.
Ook op deze rit heb ik geen oog dicht gedaan, daarom bij aankomst meteen naar bed.
 
 
 
 Om kwart voor negen was ik weer paraat in het hospice. Verwonderde gezichten omdat ik immers gezegd had twee weken afwezig te zijn. Het meest benieuwd was ik naar Nadaa, die inmiddels zoals ik gehoopt had uit het ziekenhuis ontslagen is en weer een heel stuk is opgeknapt. Het was een intense begroeting.

Heel anders is het met Surad, de vrouw met de wonden. Deze zijn nu bijna over haar hele lichaam uitgebreid. Vreselijk om te zien.Ze is nog meer afgevallen als dat ze al was.

Bijna de hele dag bezig geweest met haar knippen en scheren.
Intussen dat de batterij van het scheerapparaat aan het herladen was even een blouse voor Wan vermaakt.

 
De vrolijke Buddha is gesneuveld.
 

Geen opmerkingen: