Ik zag gisteren dat de bodem van het kanaal zichtbaar werd. Mensen slepen met grote reservoirs om als er water is dit als voorraad op te kunnen vangen.
Om te kunnen wassen moest ik maandag de wasmachine met emmers vullen.
Maandagavond was er bij uitzondering een hevige tropische bui.
Gelukkig hebben we in het hospice een eigen water voorziening, maar ook daar komt het water soms druppelsgewijs uit de kraan. Niet echt handig als je tig keren per uur je handen met wassen.
hopelijk hoeft deze voorraad kisten voorlopig niet worden aangesproken
toch kwam er gisteren een grote vrachtauto voorrijden om de voorraad aan te vullen
Na werktijd gisteren wilde ik Sommai in het ziekenhuis gaan opzoeken. Eindelijk was het mij gelukt zijn gegevens boven water te krijgen. Met een briefje, laten schrijven in het Thai toog ik naar het ziekenhuis. Meestal is het zo dat als ik zeg dat ik voor een patiënt van Wat Prabat nampo kom dat ze meteen weten wie ik bedoel. Echter nu gaf het wat problemen, niet alleen door het taalprobleem maar de patiënt was niet op de afdelingen dat kon me pas duidelijk gemaakt worden toen een stage lopende student het voor mij kon vertalen. ik kreeg een stoel aangeboden (opzicht al heel bijzonder) met de mededeling dat de patiënt over twintig minuten van een oog onderzoek zou terug zijn. Doch na tien minuten kwam een zuster mij vertellen dat het wellicht wel langer zou duren. Ik zei dat ik morgen zou terug komen.
Vandaag woensdag15 juli mijn vrije dag.
Uitslapen is niet nodig, lag al om half negen op bed. dat is geen uitzondering, soms lig ik er al vroeger in.
Als eerste ben ik naar het postkantoor gegaan om het pakje dat gisteren werd aangeboden door de postbode, (maar niemand thuis was) op te halen. Ik neem aan dat het de bestelde slaapmaskers voor Pong zijn die ik in China besteld heb drie weken geleden.
Omdat Pong ze de hele dag op zijn hoofd heeft, (ook als hij niet slaapt) worden die dingen door het transpireren gauw smerig en zijn ze na een paar wasbeurten niets meer waard.
Daarna ben ik naar het ziekenhuis gegaan om een tweede poging te doen Sommai te bezoeken.
Ik trof een triest kijkende man, zittend op zijn bed. Wriemelend met een lege beker in zijn ene hand en een lepel in zijn andere hand. Hij herkende mij en probeerde zijn gezicht tot een lach te vormen, maar de trieste ogen bleven. Nu en dan even hopeloos nee schuddend met zijn hoofd deed die trieste blik onderstrepen.
Ik zag dat hij een canule in zijn keel had en vroeg mij af of dit met zijn verwondingen te maken had die hij zichzelf heeft toegebracht. Want kijkend in zijn openstaand pyjamajasje zag ik geen verwonding op zijn borst (er was mij verteld dat hij een mes in zijn borst had gestoken)
Niet wetend wat te zeggen leg ik mijn hand op zijn rug. waarna hij weer probeert vriendelijk te kijken.
Vanwege de canule kan hij niet praten, wat hij toch probeert maar wat alleen wat onverstaanbaar geluid voortbrengt.
Ik vul zijn beker met water die hij in een teug helemaal leeg drinkt.
Ik zou zijn baard willen scheren, maar heb niets bij me.
Mijn hand op zijn been leggend zeg ik dat ik morgen terug kom en hem zal scheren.
Daarna heb ik me laten masseren, maar telkens kreeg ik het beeld van die trieste ogen van Sommai.
Nu brandt er een kaarsje voor hem en een voor mr. Samrid (een goede kennis vanaf het eerste jaar dat ik hier kwam) die ik gisteren thuis bezocht nadat hij uit het militair ziekenhuis van LopBuri is ontslagen maar nog heel zwak is.
Hoewel ik vanmiddag na de massage een uur geslapen heb,
Lig ik vanavond toch weer vroeg op bed.......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten