(de blanke arm op enkele foto's is de mijne)
Vandaag, al weer een week geleden was mijn eerste werkdag.
Het kwam er niet eerder van om te schrijven.
De verandering van klimaat was de grote struikelblok tijdens de eerste dagen van mijn verblijf.
Het nieuwe gebouw valt achteraf toch mee is mijn bevinding.
Het nieuwe hospice heet: Konosphe. Wat dat betekend moet ik nog uitzoeken.
Buiten dat de vloer al niet te verwijderen grote vlekken vertoont en bovendien spiegel glad is als hij nat is. Gisteren nog maakte patiënt Chaay een behoorlijke smak en moest met een verwond been naar het ziekenhuis. In de tijd dat hij op vervoer moest wachten en zijn scheenbeen steeds meer opzwol probeerde ik dat met ijs tegen te gaan.
Toen ik een opmerking over de vloer maakte kreeg ik als antwoord dat het dezelfde vloer is als het nieuwe ziekenhuis van LopBuri. (dus?)
De verpleegsters ruimte heeft airco, waar ik af en toe even wat verkoeling zoek.
Vanmorgen heb ik de "traditionele" uit Nederland meegenomen chocolade uitgedeeld.
Vanmiddag kreeg Phra Nutchapon een heftige epileptische aanval.
Vanmorgen was hij al een keer niet goed geworden toen hij rond liep, toen ik hem eerder chocolade aanbood was hij erg afwezig viel me op.
Terwijl we de hevig schuddende monnik met een paar man in bedwang houden, probeert Lang (naam van werker) hem schoon te maken van de urine en ontlasting die hij heeft laten gaan.
Pakai houdt de lepel vast die ze hem voor bescherming in zijn mond gestopt heeft.
Zo wachten we op het busje dat onderweg is met patiënten terugkomend van het ziekenhuis, dat hem naar het ziekenhuis moet vervoeren.
Het is nog een hele toer om de lange, volledig slap hangende monnik in het busje te krijgen.
Eergister was het eerste overlijden.
Sajon van huisje 1c (in de aparte huisjes verblijven mensen met tbc) is dinsdag overleden.
Elke morgen daarvoor vond ik de volledig uitgeteerde, blote Sajon in zijn met ontlasting besmeurde bed, doordat hij zijn Pamper had uitgedaan. Tot op het laatste moment was hij heel helder en wist precies te vertellen wat hij wilde.
gistermorgen toen ik hem wilde gaan verzorgen vond ik een leeg en reeds afgehaald bed.
IN MEMORIAM : SAJON: 16 juni 32 jaar.
Medang knapt stilaan toch weer een beetje op. Ik schrok op de eerste dag erg toen ik haar zag.
De anders toch al broodmagere ladyboy zag er verschrikkelijk fragiel en zwak uit.
Tegen haar buurvrouw Wan had ze gezegd dat ze bang was dat ze het niet zou halen voor ik kwam, ze dacht dat ik pas de 27ste juni zou komen.
Ik heb in de loop van de jaren wel duizenden Pampers verschoond. Echter toen de zwakke Mea Dang me vorige week vroeg voor de eerste keer om haar luier te verschonen voelde ik enorme schroom. Ik had het gevoel dat ik verraad pleegde. Hoe moeilijk moet het ook voor haar geweest zijn dat zij als "vrouw" met een mannen lichaam zich door mij intiem te moeten laten verzorgen.
Ook Surat liet me die eerste dag schrikken, de kleine dove vrouw zit nu onder de wonden en vlekken en slaapt bijna de hele dag.
Surat
De eerste dagen heb ik vooral haren geknipt en mannen geschoren zodat iedereen er weer fris en verzorgd uitziet.
Wi vertelde me dat er dit jaar "nog maar" acht patiënten zijn overleden. (dat hebben we in de begin jaren wel eens op één dag gehad. Winay, de patiënt die vorig jaar vertrok om te gaan trouwen, is een maand geleden is overleden.
Winay
Ook Thanin is overleden vorige maand op 8 mei.
****
Geen opmerkingen:
Een reactie posten