Harde muziek schalt uit luidsprekers, gelukkig is het in de ziekenzaal een stuk rustiger.
De doodzieke Narat vraagt me haar hoofd kaal te scheren. Met moeite houdt ze zich rechtop als ik bezig ben. Toch krijg ik als dank een vriendelijke lach van haar.
Als ik de zuster vraag hoe het met de monnik is, weet ze me dat niet te zeggen. Ik neem me voor om na werktijd hem in het ziekenhuis van LopBuri te gaan opzoeken. Ik laat me in het Thai door haar opschrijven welke afdeling hij ligt.
Chaay heeft zijn been in een spalk, de verwonding van het uitglijden op de gladde vloer is toch ernstiger dan het zich liet aanzien.
Meestal tref ik de blinde Yuy somber aan...
maar met een grapje krijg ik haar toch aan het lachen.
vrolijke beelden partij...
Nurse Wi in gesprek met patiënt Sanom.
Na werktijd ben ik naar het ziekenhuis gegaan om Phra (monnik) Nutchapon te bezoeken,
Wat ligt hij er beroerd bij. Vastgebonden, verbonden via allerlei slangen aan apparaten.
Een laken dienende als luier, bedekken slechts een klein deel van de grote tatoeages op benen en borst. Als ik mijn hand op zijn arm leg gaan langzaam zijn ogen open.
Als hij mij herkent vormt zich een vage glimlach rond zijn mond, steekt traag zijn hand op als teken dat hij niet kan spreken vanwege de beademingslang in zijn keel.
Pakt dan even mijn hand vast, maar kort daarop vallen zijn ogen weer dicht.
Ik blijf nog even staan kijken en neem dan afscheid van hem.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten