Vooral bij etenstijd wordt het "apenprobleem" steeds groter. De brutale, vaak ook agressieve beesten komen steeds dichterbij. Ze kruipen op de balustrade van het nieuwe hospice en hangen in de aangrenzende bomen te loeren om voedsel te kunnen stelen. Ze verjagen heeft slecht enkele minuten effect, welk met veel geschreeuw en vals opengesperde bekken gaat. De hond van Pakai rent van de ene naar de andere openstaande deur om te beesten blaffend te verjagen. Gelukkig zijn ze daar nog bang voor.
Ying Jay en Wan
Deze week was "oud patiënt" Ying Jay weer op bezoek. om de zoveel tijd komt hij vanuit Bangkok een praatje maken met vooral Wan. Heerlijk om te zien hoe goed het met hem gaat. Gelukkig komen deze voorbeelden steeds vaker voor.
De dagelijkse wond verzorging van Surat is een pijnlijke gebeurtenis.
Ik zie dat er weer een wond is bijgekomen op haar been. Er vallen gewoon gaten in haar huid.
Er zijn stukken uit haar neus verdwenen.
De weelderige bananen groei rond het hospice.
De oogst van één tak......
Elke keer als hij me ziet wordt ik met deze mooie, brede glimlach begroet.
De zwaar spastische patiënt van huisje 1c, hij kan ook niet praten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten