zondag 28 juni

Toen ik gisteren vóór werktijd de monnik Nutchapon in het ziekenhuis van LopBuri wilde opzoeken zag ik tot mijn schrik dat de plek waar hij eerder lag leeg was. Bij informatie bleek dat hij gisteren later op de dag ontslagen was uit het ziekenhuis. In eerste instantie zou je denken dat dat een goed teken is, maar het komt vaak voor dat als ze niets meer voor een patiënt kunnen doen, deze terug naar het hospice gaat, dus blijft het nog even gissen naar zijn situatie.

Ik was ook opzoek naar mr. Samrid (een goede bekende van me hier) die zoals ik hoorde ook in het ziekenhuis is opgenomen. Doch bij navraag hier en daar met mijn gebrekkig Thai bleek deze niet in het ziekenhuis geregistreerd te zijn.
Mijn verder zoektocht naar hem kwam uit bij het militair ziekenhuis hier in LopBuri.
Via Pakai van het winkeltje en enkele telefoontjes van haar ( haar man is ook gepensioneerd militair)
kon ik uiteindelijk die middag de behoorlijk zieke Samrid bezoeken.

Tot mijn grote verbazing zag ik Phra Nutchapon met zijn mobieltje bezig op zijn bed. Weliswaar nog zwak uitzient, maar weer helemaal terug op de wereld.

Vanmorgen was het behelpen in het guesthouse omdat er gaan water was. Mijn douche bestond uit een paar bakken koud water uit de voorraad ton.

Eindelijk weer eens tijd gekregen voor een paar gezicht schoonheid behandelingen.  Gelukkig genoeg materiaal door Silva en Peep afgelopen jaar achtergelaten. Sangwan en haar buurvrouw Anong van de tweede verdieping genieten er met volle teugen van.
Yang -Yang de Ladyboy van bed 4 slaat het aanbod ook niet af. Met moeite krijg ik de klei van het masker uit de diepe poriën van zijn pokdalige gezichtshuid.

 

                                                        Yang-Yang met klei masker

De geestelijk gehandicapte Pawat heeft vandaag bezoek van zijn vrouw. Ze onderneemt van alles met hem om hem steeds bezig te houden, mooi om te zien.

Vandaag was er bezoek van een of andere filmster of tv bekende. Meerdere verzoeken kreeg om met hem op de foto te mogen. Met een hele delegatie achter hem aan bezoekt hij heel vriendelijk de patiënten.
Met zijn opvallend grote, flamboyante hoed trekt hij de aandacht. Wan weet zijn naam, maar ik ben hem alweer vergeten.

Omdat ik over mijn nek ga van de kippenpoot die bij het eten van Annan zit geeft ik hem die als ik klaar ben met hem te voeren in zijn ene nog enig sinds functionerende hand. Ik zie dat hij nog lang, heel smakelijk op zit te peuzelen. 

Gelukkig neemt Tiboa de patiënten van de huisjes voor zijn rekening, daar kom ik nauwelijks aan toe. In het hospice zie ik hem jammer genoeg niet meer. Gelukkig helpen daar Ram en Lang heel goed mee, die heb ik vandaag ook een "fooi" toe bedeeld.