kerstmis 2017

Hier begon Kerstmis 2017 niet me een geboorte zoals het verhaal doet, maar met een overlijden. Vannacht, kerstnacht om drie uur is Fhon van bed 20 overleden. Ik zag de kist bij aankomst vanmorgen op het bordes staan. Gisteren morgen merkte ik dat ze heel oppervlakkig en snel ademde. toen ik om zuurstof voor haar vroeg, kreeg ik te horen dat alle apparaten in gebruik waren.  Ik heb ik een uur bij haar gezeten, het leek echt of het haar laatste momenten waren. Voordat ik om vier uur naar huis ging heb ik haar nog wat opgefrist met lauw water omdat ze heel warm was van koorts. Ik begrijp niet hoe dit lichaam dit zolang kan volhouden, hoe dit uitgeteerde lijf nog zoveel koorts warmte kan produceren.
Er zijn van haar schijnbaar geen officiële papieren hier want haar lijftijd is onbekend.

IN MEMORIAM :  FHON  + 25 december 2017  (leeftijd onbekend)

Boris, een van de zonen van een van mijn zussen brengt me een bezoek. Gisteren heb ik hem opgehaald van het station. Gezellig kerstavond gaan uiteten, zijn verhaal gehoord en vanmorgen buiten in de tuin van het Guesthouse ontbeten. Op zijn maandenlange rugzakreis door Azië maakte hij de verrassende keuze mij op te zoeken nu hij Thailand aan doet.

Hij met zijn gitaar op de rug en ik met Kerstman outfit in mijn rugzak rijden we deze kerstmorgen op de brommer naar de tempel.

Na een korte rondleiding die ik hem geef, oefent Boris wat akkoorden voor Jingle Bells terwijl ik me in mijn Santa Klaus pak hijs.

We genieten van de rondgang langs de patiënten, en hun ook zo te zien en te horen.

Gelukkig verkeert Faay vandaag geestelijk in een goede toestand en kan ze de act waarderen, zingt zelf het Engelse liedje perfect mee.

Door de blinde Tanat wordt ik zelfs voor een dansje uitgenodigd. Hij leidt zo krachtig dat ik bijna mijn evenwicht verlies.

De blinde Worrakit heeft maar heel weinig nodig om blij te worden en omdat hij gek op muziek is zing ik een extra Jingle Bells voor hem.

Na mijn ronde langs de bedlegerige patiënten volgen de "buiten" patiënten, die in een lange rij langs ons trekken, terwijl ik ook hun een kleine fooi toesteek.

  Ik wilde graag als Kerstman met Mapraan op de foto, zij kwam uit school waar ze in kerstkleding naar toe was geweest. Ik had me daarvoor weer mijn Kerstmanpak aangetrokken, maar toen ze me zag was ze bang voor mijn baard en ging dat feest niet door.

Een dezer dagen vroeg Aumpron me om een haakpen. Waar ga ik die in Lopburi uithalen prakkeseer ik.

Via naaister Nopalat vraag ik om raad en zowaar de volgende dag krijg ik er een van haar aangereikt, compleet met garen. Niet veel later zie ik Aumpron al vlijtig haken. Ze is slechtziend, maar dit gaat grotendeels op gevoel.

Vanmiddag heb ik Boris naar het station gebracht, waarna hij zijn avontuurlijke reis verder voort zet. 

Het is nu 20.00 uur en ik ga lekker slapen, misschien een korte eerste kerstdag maar het was wel een overwegend mooie. Vat de slaap met prachtige meditatieve muziek van Hildegard van Bingen.