Vanochtend ben ik bijna omver geblazen door een stevige rukwind. Op de veldweg waar de wind vrij spel heeft vloog ik bijna de berm in.
Er was vanochtend weer "Tamboon" offeren. Ik ben er pas later naar toe gegaan omdat de toespraak die de Abt daarna geeft zo lang duurt dat ik het zonde van mijn tijd vind. Met Sangwan in de rolstoel ben ik er naar toe gegaan, heb ik ook meteen haar wandelingetje gedaan.
Tanawat vraagt indirect steeds meer om aandacht en aangeraakt te worden. Is het niet nagels knippen, dan wel massage of met lotion ingesmeerd te worden en wat niet al meer. Vanmorgen vroeg hij om in een rolstoel rond te worden gereden. Ik was enorm verbaast, maar gaf er graag aan toe. Zou dit dan toch een omkering betekenen, mijn hoop is nog niet vergeven. Wel maak ik me nu weer zorgen over dat akelige kuchje wat ik de laatste dagen hoor bij hem. Hij vraagt me zelfs om vanavond bij het Silvesterfeestje te mogen zijn dat ik voor de patiënten georganiseerd heb. (lees gefinancierd)
De bedlegerige patiënten krijgen iets lekkers om vier uur op bed geserveerd.
Ook al eet Tanawat er maar een paar hapjes van, hij doet toch mee aan de traktatie.Weer hebben ze Neung kwaad gemaakt. Ik begrijp niet waar ze daar de lol van inzien.
De blinde Neung kan zich niet verdedigen, zowel lichamelijk als verbaal niet. Met een paar man om hem heen in de verschillende bedden roepen ze van alles tegen hem waardoor hij steeds kwader wordt. Ik zag het van een afstand gebeuren en liep er naar toe. Ik riep heel hard STOP en plots was het muisstil. Ik sprak enkele van de gangmakers boos toe. Neung zat te beven van kwaadheid. Ik heb hem kalmerend toe gesproken en zijn tranen gedroogd. Ik heb daarna met Satern gesproken, die daar overigens niet aan mee doet, maar Engels verstaat en hem gevraagd waarom ze dit doen. Hij zei dat het voor de grap was. Nou, als er iemand van grapjes houdt is het Neung wel, maar dit is absoluut geen grap maar pesterij.
Sangwan, klaar voor de Silvesterparty.
Ben om half vijf huiswaarts gegaan om om zes uur weer terug gekomen voor de party.
Muziek, zang en dans maakten het feestje compleet. Om Tanawat erbij te halen in de rolstoel vond de verpleegster achteraf geen goed idee, dat zal ik hem morgen moeten uitleggen.
een paar "westerse" cadeautjes die me ten deel vallen.
1 januari zou de 51steverjaardag zijn van Pakai die afgelopen 27 augustus is overleden.
Ik zet een bloemetje bij haar foto in het gedenkhoekje.
Een flinke slang bezoekt het bordes van het hospice. Even behoorlijke consternatie, dan gaat Ram en Phet er met een flinke stok op af en maken een einde aan het gevaar.
Mami op bezoek vandaag, ze brengt Jacks, sjaals en sokken voor de patiënten mee.
woensdag 3 januari
Tanawat ligt vanmorgen aan de zuurstof. Ik verneem dat hij gevraagd heeft om naar het ziekenhuis te gaan, maar omdat het busje in gebruik is moet hij daar op wachten. Met moeite eet hij nog een paar hapjes van zijn lunch, vraagt mij hem daarbij te helpen.
Als ik later weer bij hem kom zie ik dat hij helemaal grauw is. Ik verwittig de verpleging die snel zijn zuurstof gehalte gaat meten, doch de meter geeft niets aan. Ik blijf bij hem maar zie dat het steeds slechter gaat. Als ik na tien minuten bij hem zit voel ik dat de stevigheid waarmee hij mijn hand vast houdt verslapt, hij sluit zijn ogen die hij nog steeds open had, alsof hij naar me knikt, strekt zijn gebogen benen en spant een paar keer zijn onderkaak waarna hij om zes minuten over twaalf het leven los laat, of moet ik misschien zeggen, het leven hem los laat.
Ik dacht vanmorgen nog hoe zal het gaan als ik naar Chiang Mai ga morgen en hij weer in het ziekenhuis ligt en ik hem niet kan opzoeken. Eigenlijk ben ik nu gerust dat hij gegaan is nu ik nog hier ben. Ik weet dat ik anders toch steeds met hem bezig zou zijn. Gisteren vroeg hij me nog in de rolstoel naar het winkeltje te gaan. Wat hij daar allemaal insloeg trof mijn verbazing, dat terwijl hij bijna niets meer eet. Wellicht had hij een voorgevoel dat hij moest inkopen voor een lange laatste reis.
Ik dacht dat hij achttien jaar was, maar hoor nu dat hij twee weken geleden geen achttien maar negentien is geworden.
IN MEMORIAM : TANAWAT + 3 januari 2018 19 jaar
Geen opmerkingen:
Een reactie posten