Ik ben blij verrast, dacht dat deze al tijdens mijn afwezigheid was geweest. Nu kan ik er toch nog bij zijn. Als ik er even voor dertien uur aankom, is er verder nog niemand. De kist staat zoals gewoonlijk geopend op het bordes. De witte draad, vanaf de klos bij zijn hoofd, wordt straks tijdens het gebed, aan het andere einde door de monniken vast gehouden. Wan heeft me twee briefjes van twintig bath meegegeven om bij hem in de kist te leggen.
Mijn laatste groet aan Tanawat, ik leg de in de tuin geplukte toef witte bougainville op zijn borst.
Ik krijg alle tijd voor mijn laatste groet er is verder nog niemand.
Pi Phet opent de lijkwade voor me. Ik heb het gezicht van Tanawat op de foto onherkenbaar gemaakt.
Klasgenoten en de lerares van Tanawat. Met haar heb ik na de dienst nog even gepraat.
Liet hun de laatste foto wat ik van hem maakte zien.
Twee weken geleden was de hele klas nog bij hem op bezoek in het hospice.
Mede bewoners van het kinderproject waar hij verbleef en Phra Alongkot zijn ook vertegenwoordigd.
Nog maar zelden zag ik hier zoveel mensen bij een crematie.
De Abt legt als laatste zijn bloemetje bij hem en ontsteekt het vuur van de oven.
De door allen geofferde papieren bloemetjes vatten eerst vlam.
Zijn vrienden verdringen zich voor de nog openstaande ovendeur.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten