De hele ochtend was er speciale dienst in de grote tempel op de berg. Het was een drukte vanwege vele gasten. De monniken zongen een lange litanie waar ik een kwartiertje naar heb geluisterd.
De tempel waaraan al jaren gebouwd en versiert wordt straalt pracht en praal uit.
Toch is de tempel nog lang niet klaar, een groot deel moet nog afgewerkt worden en met goud bekleed. NB belangrijk te weten dat hier geen enkele cent van "mijn" donatie geld naar toe gaat.
Samlang is van vrijdag terug uit ziekenhuis. Hij ligt weer in bed 7. Volgens wat ik begreep van de zuster lijdt hij ook aan Alzheimer. Vanmiddag liep hij met hulp van zijn vrouw naar het toilet.
De diepe Decubitus wond van Wan is heel mooi genezen met hulp van de Alyvin pleisters.
Jao kwam aanzetten met een slangetje, of ik er een foto van wilde maken voor zijn verzameling.
Er vielen me vandaag nog een paar verlaatte verjaardagscadeautjes ten deel. Mooi poloshirt van fam. Pakai, en een lief cadeau van Piem.
Tanawat is van gisteren uit het ziekenhuis, een pak van mijn hart hem te zien zonder voedingssonde.
Ik heb hem zijn eten in wat kleinere partjes gedeeld. Er ie nieuwe hoop dat hij het haalt, ik hoop dat hij de kracht heeft deze kans aan te gaan.
Gisteren werd ik aangesproken door de vertegenwoordiger van een Chinese delegatie. Hij vroeg me of ik wilde meewerken aan een interview. Ik zei dat ik het druk had, maar zo sprak hij, het kon eventueel wachten tot de middag, ze bleven een groot deel van de dag.
Toen ze zich later weer melden zag ik tot mijn verbazing Ahoea in hun midden. Ik heb over hem al vaker geschreven. Ahoea is van half Chinese afkomst en was jaren geleden hier patiënt. Een van de gelukkigen die het overleefde en terug bij zijn gezin is. Ahoea komt jaarlijks op bezoek en toont dan zijn grote dankbaarheid naar mij met meerdere knuffels en dikke zoenen op mijn wangen. Er werd mij gevraagd speciaal over zijn verblijf indertijd te vertellen. Ik heb hen toestemming aan hem laten vragen Hij had er geen probleem mee dat ik zijn verhaal deed. Ik heb in het kort uitgelegd hoe ernstig hij er aan toe was en vaker gedacht had dat hij het niet zou halen. Hoe onnoemelijk slecht het met zijn huidaandoening ging. Hoe hij met zijn vechters mentaliteit er stapje voor stapje bovenop kwam, oké, ik deed (of Tiboa) wat hij niet meer kon. Hij moest bv elke dag van top tot teen worden ingesmeerd, dat was een hels karwij omdat het heel pijnlijk voor hem was. Ahoea gaf nooit een krimp, heeft geen enkele keer geklaagd. Ik vertelde ook dat ik soms bang was dat zijn oren eraf vielen, zo zag het eruit. Ik moest tijdens mijn verhaal een paar keer op mijn lip bijten als de beelden van toen weer bij me voorbij kwamen. Er werd me gevraagd of ik ook foto,s heb. Ja die heb ik, maar die krijgen jullie niet te zien zei ik, dit uit respect voor Ahoea. Ik vind het al moedig genoeg van hem dat hij dit verhaal toelaat. Ahoea haalde zelf de anekdote aan van hoe hij aan de poort stond toen ik bij mijn volgend bezoek op de eerste werkdag door hem werd opgewacht. Te voet nog wel, terwijl hij lang niet heeft kunnen lopen. Dat moment was een van de grootste cadeaus in mijn leven.
Ahoea kan nu met een klein foodshopje zijn gezin onderhouden.
Toen ze zich later weer melden zag ik tot mijn verbazing Ahoea in hun midden. Ik heb over hem al vaker geschreven. Ahoea is van half Chinese afkomst en was jaren geleden hier patiënt. Een van de gelukkigen die het overleefde en terug bij zijn gezin is. Ahoea komt jaarlijks op bezoek en toont dan zijn grote dankbaarheid naar mij met meerdere knuffels en dikke zoenen op mijn wangen. Er werd mij gevraagd speciaal over zijn verblijf indertijd te vertellen. Ik heb hen toestemming aan hem laten vragen Hij had er geen probleem mee dat ik zijn verhaal deed. Ik heb in het kort uitgelegd hoe ernstig hij er aan toe was en vaker gedacht had dat hij het niet zou halen. Hoe onnoemelijk slecht het met zijn huidaandoening ging. Hoe hij met zijn vechters mentaliteit er stapje voor stapje bovenop kwam, oké, ik deed (of Tiboa) wat hij niet meer kon. Hij moest bv elke dag van top tot teen worden ingesmeerd, dat was een hels karwij omdat het heel pijnlijk voor hem was. Ahoea gaf nooit een krimp, heeft geen enkele keer geklaagd. Ik vertelde ook dat ik soms bang was dat zijn oren eraf vielen, zo zag het eruit. Ik moest tijdens mijn verhaal een paar keer op mijn lip bijten als de beelden van toen weer bij me voorbij kwamen. Er werd me gevraagd of ik ook foto,s heb. Ja die heb ik, maar die krijgen jullie niet te zien zei ik, dit uit respect voor Ahoea. Ik vind het al moedig genoeg van hem dat hij dit verhaal toelaat. Ahoea haalde zelf de anekdote aan van hoe hij aan de poort stond toen ik bij mijn volgend bezoek op de eerste werkdag door hem werd opgewacht. Te voet nog wel, terwijl hij lang niet heeft kunnen lopen. Dat moment was een van de grootste cadeaus in mijn leven.
Ahoea kan nu met een klein foodshopje zijn gezin onderhouden.
Pau de nieuwe patiënte van bed 22 kreeg vandaag al bezoek van haar zoon. Ik moest lachen, toen de jongeman binnen kwam viel er een stilte. De andere dames begonnen te giechelen en te smiespelen. Ik hoorde dat er gefluisterd werd dat ze hem knap vonden. Hij zag er inderdaad heel goed uit. Wiet van de mannenzaal kwam vol bewondering ook kijken en bleef belangstellend rond hem hangen, heel kostelijk om te zien.
Kort onderhoud met Juy. Toen ik deze foto zag besloot ik dat het toch echt tijd werd om de kapper op te zoeken. Heb dat dan ook maar op de terugweg naar huis gedaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten