IN MEMORIAM WICHET + 5 december 2017 58 jaar
Ik had twee dagen geleden niet verwacht dat hij er nog zou zijn na wat ik zondag met hem gebeurde. Gistermorgen maakte hij plots een iets betere indruk, opende zijn ogen toen ik hem aansprak en knikte alsof hij mij herkende, hij ademt nu ook rustig. Ik probeer zijn mond en ogen schoon te houden, door met steriel water hem nu en dan iets te verfrissen. Houd zijn lippen vettig met vaseline. Hij kan niet meer eten en drinken.
Somkid
Toen ik zondag bij Tanawat in het ziekenhuis op bezoek kwam was ik in eerste instantie verbaast toen ik hem zag (hij zat met zijn rug in mijn richting) Ik liep langzaam in zijn richting, hij zat achter een groot bord eten, een ijzeren vierkantige plaat met vakken, bijna zo groot als een kussensloop.
Mijn enthousiaste verbazing had ik nog maar net tot me laten doordringen, of er kwam een golf van wat hij net naar gegeten had, weer naar buiten. Zoveel, dat het bord vanwaar hij van at overliep.
Ik wilde naar een rol toiletpapier grijpen die bij het hoofdeind van zijn bed stond, maar zag toe dat er al een hele plas braaksel op de vloer lag. Ik kon nog net een stap opzij doen om niet uit te glijden.
Tanawat keek met zijn grote droeve ogen aan. Ik maakte zijn mond schoon en pakte voorzichtig het bord weg, dat ik kwijt kon omdat het bed naast hem leeg was. Ik pakte uit het pak wat naast hem stond een schone luier om de stroom braaksel die langzaam richting ander bed dreef te stoppen.
Toen nam ik even de kans om iemand via de verpleging te vragen om de boel schoon te maken.
Dat duurde wel een hele tijd, maar de pamper op de vloer deed goed werk.
Moet je voorstellen, deze vleugel van dit ziekenhuis is nieuw, ik denk anderhalf jaar. Elke verdieping (ik dacht 7 of 8) heeft een zaal van zo,n vijftig bedden, hutje mutje op elkaar er kan net een persoon tussen de bedden. Met al het bezoek en rondlopende verpleging een heel drukke bedoening.
Samen met de verzorger heb ik hemzelf en het bed verschoond.
Toen ik gisteren bij hem kwam was hij vastgebonden. Ik denk omdat hij steeds de zuurstof aansluiting uit zijn neus trok. Wat wel beter ging was, al deed ik dit met minuscule kleine slokjes dat hij de Chicken Brand, waar hij gisteren om gevraagd had, binnen hield. Ik had het wel eerst met de verpleging opgenomen, om wat de vorige dag gebeurde te vermijden. Daarna bleef hij vragen om Oishi, soort ijsthee, maar daarvan zei ik dat ik dat de volgende keer zou meenemen. Toen hij daar op een zuur gezicht trok en ik hem vroeg of ik dan beter niet zou komen, wilde hij daarvan niet horen.
Vanmorgen was ik al vroeg aanwezig, om acht uur zou de Tamboon beginnen omdat het vandaag Vaderdag, geboorte dag van de overleden koning is. Ik krijg nog tijd om van alles te doen en neem dan Sangwan in de rolstoel mee naar de plechtigheid.
foto : SongpornDaarna zou de Abt een toespraak houden, maar na zeker drie kwartier vergeefs wachten verlieten we de ruimte. Eerlijk gezegd was ik er niet rouwig om, want de toespraak duurt vaak heel lang.
Wat ben ik verwend geworden vandaag. Normaal gesproken mag ik al niet klagen over het aantal toebedeelde knuffels, vandaag kwam er echt geen einde aan. Allerlei lieve cadeautjes, berichtjes en een prachtig boeket rode rozen van patiënten vielen me ten deel.
En terwijl ik zit te schrijven wordt er aan de deur geklopt, niet hard geklopt, maar heel zacht.
Er zijn hier namelijk geen schoorstenen, maar toch......
En dan moet ik alsnog kaarsjes uitblazen....
En zo komt er een einde aan een dag met zeer veel verschillende gevoelens....
Hier is het half tien ondertussen en ik ga lekker met een dankbaar gevoel pitten.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten