vrijdag 23 september 2016

Zaterdag 17 sept.

Toen ik vanmiddag mijn lunch aan het gebruiken was, werd er op mijn schouder geklopt.
Ik draaide me om en daar stond Ahoea plots voor me.
Nog maar amper beseffend dat hij het was die voor me stond werd ik in een stevige knuffel genomen.
Verrast dat ik hem zag sprongen de tranen in mijn ogen en herhaalde zich in een paar flitsende beelden van de tijd dat Ahoea hier in het hospice verbleef. Ik zal de foto,s van hoe hij er toen uitzag niet meer tonen, dat is verleden tijd. Belangrijker is hoe het nu gaat met Ahoea. Een stralende stevige enthousiaste jongeman.
Het blijft niet bij een knuffel maar steeds opnieuw pakt hij me stevig vast, in plaats van woorden herhaald hij de omhelzing.
En meteen moeten de mensen om ons heen weten waarom ik deze knuffels krijg. Begint hij zelf te vertellen over zijn gezondheidstoestand van nu zo,n vier jaar geleden en de rol die ik daar in had.

Hij was er door een vreselijke huidziekte heel slecht aan toe. Hij moest daarom elke dag van top tot teen worden ingesmeerd met een zalf, een enerverend karwij dat Tiboa en ik op ons genomen had, en wat Ahoea op een ongelooflijk moedig, pijnlijdende manier onderging. Soms was ik bang dat bij het insmeren zijn oren eraf zouden afscheuren, zo slecht was zijn vel) Nooit kwam er een klacht over zijn lippen en bleef vriendelijk en optimistisch bij het ondergaan van de intieme insmeer beurten.
Toen hij eindelijk wat opknapte kreeg hij te horen dat hij thuis niet meer welkom was.
Toch bleef Ahoea op een ongelooflijke manier voor zijn genezing vechten. Uiteindelijk mocht hij toch terug naar huis, naar vrouw, dochter en zoon.
Als er iemand was die ik die kans gunde was het de grote vechter Ahoea, voor ik wie ik heel veel respect had.

Nadat hij zijn rondje langs de voor hem bekende patiënten had gemaakt gingen we opzoek naar Tiboa. En werd ik, nu samen met Tiboa bij een innige drieman knuffel betrokken.

Ahoea op bezoek

Vandaag de verjaardag van Sunisa, ze is 37 geworden.

Sunisa is gek op dieren, hier met een hondje van een van de bezoekers.

zondag 18 sept.

Het begint hier te lijken op een bedevaartoord, vooral op zondag is het al vroeg een drukte van bezoekers.

                                                       Nen en Ed ( ladyboy vriendinnen) maken limonade van siroop om aan de gasten uit te delen.

Opgedofte gasten offeren bij de verschillende altaatjes.

Ook op de tafel bij het Hanumanbeeld (donker beeld op de achtergrond) wordt geofferd.

Schaaltjes met door de gasten zelf samengestelde bordjes eten worden bijgezet. 

zie foto hieronder

Mijn avondeten in het eethuisje bij Lek.

alles bij elkaar nog geen 4 euro.

maandag 19 sept.

Mijn vrije dag vandaag besteed ik in de ochtend grotendeels aan snoeien in de tuin van het guesthouse. De middag naar de supermarkt in de stad en de modder van mijn brommer spoelen.

Dinsdag 20 sept.

Laverend tussen de op weg liggende honden bereik ik het hospice.

Hevig geschrokken vandaag omdat Pisanu bijna stikte in een stuk vlees. Hij gaf aan dat hij honger had. Normaal pureer ik zijn eten, maar gaf hem nu een stukje vlees waar hij zich in verslikte.
Nu verslikt hij zich door zijn gulzigheid wel vaker maar deze keer kreeg hij het ingeslikte stuk niet opgehoest. Ik draaide hem op zijn zij en sloeg hem een paar keer tussen de schouderbladen waardoor het stuk uiteindelijk, gelukkig naar zijn keelgat schoot en hij het met zijn vingers kon pakken.

Vanavond was er onweer en hevige lange stortbuien.

Woensdag 21 sept.

Ik heb vandaag een andere weg moeten nemen om veilig in het hospice aan te komen. Door de hevige regenval van gisteravond durfde ik niet over de veldweg te gaan. Het is wel zeker 4 km  omrijden en over een heel drukke weg.
Ook vandaag is Helga er niet. Wel werd ik later in de ochtend gevraagd een Japanse vrijwilliger die hier drie dagen wil werken de weg te wijzen.
Hiroki een jongeman van 36 was die hier eerder op bezoek was en besloten heeft terug te komen om te werken.
Hij pakt het verbazend goed op en is al snel aan het masseren. Hij vraagt me al gauw voor te doen hoe een luier te verschonen en leer hem een paar veel voorkomende Thai woorden die de patiënten gebruiken en hem zullen vragen. Later zegt hij dat hij het prima naar zijn zin heeft wanneer ik hem daar na vraag, en is nu al van plan om weer terug te komen.

Vrijdag 23 sept.

Ik vind het moeilijk om te zien hoe het achteruit gaat met Sangwan. Volgens mij ziet ze bijna niets meer. Toch zegt ze er niets over, maar haar trouwe wandelingen naar buiten worden spaarzamer.
Je kunt aan haar ogen zien dat ze niet goed zijn, er zit een waas op haar netvlies.
Ze is ook sterk vermagert en ligt meer dan vroeger te slapen. Ook zie hoe haar bed en haar kleding minder goed verzorgd zijn. Ze is nog aanhankelijker dan voorheen merk ik.