donderdag 8 september

Ik was bij mijn vorig schrijven een beetje te vroeg met het uiten van enthousiasme over de begaanbaarheid van de veldweg. Die avond heeft het ontzettend geregend, met bakken viel het lange tijd naar beneden. Het eethuisje om de hoek was gesloten en moest toen een stuk verderop naar een ander restaurantje. Toen ik zat te eten begon de langdurige hoosbui, na een half uur wachten zag het er niet naar uit dat het snel zou ophouden, dus ik er doorheen. Z..k-nat, ploegend tot mijn enkels in het water omdat de rioolputten het niet geslikt kregen, kwam ik bij het guesthouse aan.
Ik had dus kunnen verwachten hoe de veldweg er die volgende morgen bij zou liggen.
Eigenwijs genoeg hoopte ik dat het mee zou vallen. Echter ook al reed ik stapvoets door de blubber, op een gegeven moment gleed de brommer onder me uit en maakte ik een schuiver. Ik kwam gelukkig goed terecht maar zat onder de natte rode leem. De brommer lag op mijn rechterbeen en kon door mijn liggende houding dat zware ding niet optillen. Gelukkig hielp de glibberige modder mee, zodat ik mijn been onder de brommer kon uitschuiven, wat wel het gevolg had dat ik nog dieper in de modder zakte. Met moeite kon ik de brommer tillen omdat ook mijn handen glibberig waren. Bij het hospice aangekomen hebben ze de waterslang op me gezet, en heb ik tot twaalf uur met natte kleren rondgelopen.
Ik heb nog geluk gehad, want even later was er geen druk meer op het water en hebben we een halve dag zonder water gezeten. Kun je je voorstellen wat dat betekend, merk je pas hoe vaak dat je anders de kraan open draait. Ook de bakken die als voorraad klaar staan (omdat het vaker gebeurd) waren snel leeg.

Miou verzorgt de decubitus wonden van Pisanu.

Een beetje primitief worden de doorligwonden verbonden.

Gisteren gaf Pisanu mij zijn armbandje. Ik wilde het eerst niet aannemen, dacht in eerste instantie dat het een teken was dat hij zou opgeven. Later zag ik op het bandje - I  Love My Father- staan.

    cadeautje van Pisanu

Jao oefend met Sommay om zijn been te kunnen strekken.

Souw maakt pittige "pok-pok"

Tanat, een van de vier blinde patiënten.

Ik heb er de gewoonte van gemaakt wanneer ik de patiënten begroet of tegen hen praat, de blinden aan te raken.

Tanat masseert Pisanu

Satern voor het eerst op de hometrainer, natuurlijk onder het wakend oog van Jao.

Wat de reden is van de huidafwijking (geen pigment) van Satern is mij niet bekend.

Men kon mijn niet vertellen of dit aangeboren is of dat het met het hiv virus te maken heeft. We hebben twee patiënten met zulke huid.

donderdag 8 sept.

Vandaag het kapsel van Pakai bijgeknipt. Het gaat me steeds beter af ook de dames te knippen, ben er niet meer zo bang voor dat het fout gaat.

Helga heeft ook vandaag weer meerdere patiënten gemasseerd, wat mij de gelegenheid geeft om andere dingen te doen. Helga blijft een maand, is een paar dagen na mij gekomen. Helga vertelde me dat de zeer verlegen en teruggetrokken Satern haar met haar naam had aangesproken en haar iets als dank gegeven had, heel ontroerend 

Verse bloemen en water bij Buddha, omdat het morgen weer een speciale feestdag is.

Ik ben altijd weer verbaast over de creativiteit en vindingrijkheid van de Thai.

Dit toefje "rozen" is gemaakt van bananenbladeren.

Ik kreeg het van de gastvrouw van het pension.