Hoewel het al dagen niet meer geregend heeft stroomde het water en de modder nog steeds over grote delen van de weg.
Hier en daar is het wegdek wegeslagen wat het moeilijk maakt de diepere met water gevulde kuilen te omzeilen.
Het is een wonder hoe Souw is opgeknapt.
Toen ze hier een half jaar geleden meer dood dan levend naar binnen werd gebracht was ze opgegeven. Met een paar mensen hebben we haar intensief verzorgd en moed in gepraat zodat ze weer beetje bij beetje begon te drinken en eten. minimale porties soep kon ze binnen krijgen, maar we hielden vol.
Zo zag Souw eruit toen ze begon op te knappen. Daarna begon ze met weer te leren lopen. Daar ontfermde zich Jao over. 
Nu is ze een stralende vrouw die andere patiënten helpt.
In de tijd (half jaar) dat ik er niet was zijn 14 patiënten overleden.
Somkid van bed 18 die zwaar dementerend was overleed twee dagen na mijn vertrek op 9 maart.
Iat de vrouw in bed 25 overleed op 19 april.
Iat
De verstandelijk beperkte Pawa overleed op 5 mei nadat hij korte tijd thuis verbleef.
Pawa
Komkun
De overlijdens datum van Somkun van 39 kon ik niet achterhalen.
Amnoy van bed 32 overleed op 24 juni.
Ploy de moeder van het jongetje Mapot overleed vorige maand op 28 juli.
Mapot is na haar overlijden in het kinderproject geplaatst.
Ploy en haar zoontje Mapot.
foto is twee en een half jaar geleden gemaakt.
De andere negen overleden patiënten waren voor zover ik heb kunnen achterhalen nieuw, dus deze heb ik niet gekend omdat ze binnen zijn gekomen na mijn vorig vertrek.
Op dit moment probeer ik me extra in te zetten voor Pisanu, patiënt in bed 17. Hij doet me denken aan de situatie van Souw. Ik heb het gevoel dat hij het kan redden. Met kleine beetjes soep en gemalen voedsel proberen Helga en ik hem er doorheen te krijgen. Heb het gevoel dat hij steeds een beetje meer eten binnen krijgt en minder buikloop heeft. Wel heeft hij grote doorligwonden, waarvoor ik jammer genoeg de speciale pleisters heb vergeten mee te nemen uit Nederland.
Ik moest lachen om de opmerking van de dochter van de nieuwe medewerker, Miou
Ze zei tegen haar moeder dat ze ook een spitse neus wou hebben wijzend naar die van mij.
Vandaag was de crematie van Annan. Helga en ik waren aanwezig.
De zoon had het heel zwaar. Normaal laat de Thai niet zo snel zijn emotie zien, maar de jongen huilde de hele plechtigheid aan een stuk door. Op het moment dat hij het heel zwaar had toen Annan naar de oven werd gedragen heb ik hem tegen mij aangehouden.
Dochter neemt afscheid van haar vader.
Nadat we allemaal afscheid genomen hebben wordt de lijkwade dichtgeknoopt.
RUST IN VREDE ANNAN
Geen opmerkingen:
Een reactie posten