zondag 11 sept. 2016

Zaterdag 10 sept.

Vanmorgen terwijl ik de blinde Ao in bed 18 aan het masseren was, kwam er een bezoeker bij me staan die me een aantal vragen stelde. Ze uiterst verbaast was dat ik helemaal uit Nederland kwam om hier mensen met aids te verzorgen. Toen ik zei dat ik het graag deed en daarom hier was schudde ze onbegrijpelijk met haar hoofd. Of ik niet bang was om geïnfecteerd te worden. Ik zei dat dit een groot misverstand was van de meeste Thai dat je door aanraking geïnfecteerd zou raken, moest ze beamen dat ook zij slecht geïnformeerd was en daardoor onnodig bang was.
Ze vroeg of er ook Thai vrijwilligers waren. Ik zei dat dat heel lang geleden was dat er een hier was, werd ze verlegen van schaamte en kreeg ze tranen in haar ogen. Later kwam ze bij me terug en vroeg of ik met haar op de foto wilde.

 

H and H     Helga en Huub

in het roze Tshirt van Hanumanday

Miou Fhon Huub Wi Helga en Kew

Staff and volunteers.

Helga en Ik waren met meerdere mobiele patiënten uitgenodigd voor een meeting in de stad ivm Hanumanday. De plechtigheid duurde wel drie uur, erg lang als je niet veel kunt zien wat er gebeurd en niet veel verstaat van de gebeden. Wel duizend mensen waren er op af gekomen.

zondag 11 sept.

De mooie kaart die Jeanny mee meegaf heb ik op mijn nachtkastje gezet.

Toen ik vorige week kennis met nieuwe patiënt Chiat op de mannen afdeling maakte, vertelde hij meteen zijn hele levensloop. Hoe hij een goede baan had in het toerisme in Chiang Mai. Zich een dure auto kon permitteren en voor zijn familie kon zorgen. Wat allemaal ophield toen ziek werd van zijn geïnfecteerd zijn met hiv en hij daardoor herseninfarct kreeg waardoor hij halfzijdig verlamd raakte. Een zeer pientere jongeman die plotseling hulpbehoevend werd en hier belandde.

Een altaartje zomaar  langs de veldweg, met geofferde flesjes "naam dang" (rode limonade)

Ik vroeg me steeds af waarom Pisanu nog steeds geen speciale anti-decubitusmatras had ivm zijn doorligwonden, terwijl ik zeker wist dat er  een vrij was na het overlijden van Annan.

Toen ik dat aankaartte werd er direct gehandeld, niemand was schijnbaar op het idee gekomen.

Hij kan nu op zijn rug liggen en hoef niet altijd zijn benen op te trekken.

Vandaag heeft Pisanu even met zijn benen buiten bed gebungeld. Hij gaf aan dat hij wilde lopen, maar zover zijn we nog net, daar is nog veel oefening voor zijn benen voor nodig. Maar een hoopvol begin is er. Ook worden de porties die hij eet langzaam wat groter, al is het soms onder protest.

Ik merkte vandaag dat Sangwan niet meer goed ziet. ook het lopen gaat steeds slechter. Vandaag moest ze halverwege terug keren toen ze naar buiten wilde, waar ze graag vertoeft.

Vandaag afscheid genomen van Num. Num gaat terug na huis. Een vriendin kwam haar vanuit Bangkok ophalen. Num is goed opgeknapt en kan weer op eigen benen functioneren.

Ook het haar knippen van Sajar is me goed gelukt. Telkens als ze me zag vandaag ging haar duim omhoog. Ik moet zeggen dat ze heel mooi en makkelijk haar heeft, eerlijk is eerlijk.

Ik heb  zoveel energie dat ik al twee weken elk zes dagen heb kunnen werken, morgen neem ik weer een dag vrij.