"voor Sangwan"
Ben zo bang dat Sangwan het gaat opgeven, dat de moedige, altijd vriendelijke Sangwan nu ze zo goed als helemaal blind geworden de moed aan het verliezen is.
Toen ik vijf weken geleden kwam had ik eerst niet in de gaten dat ze slechter is gaan zien in de tijd van mijn afwezigheid. Ik merkte later dat als ze me aankeek haar ogen troebel leken. Als ze haar trouwe wandelingen naar buiten maakte liep ze ook moeilijker en langzamer dan voorheen. Ik hoorde van Wan dat ze een keer tegen de muur aan gelopen is. Maar ze verborg haar klacht en sprak er in het begin niet over.
Ik vrees dat het hiv virus haar ogen heeft aangetast. Ik weet dat er nog een mogelijkheid is om dat proces met injecties in het oog te doen stoppen. Ik heb dit met de verpleegster besproken. Deze zei dat ze de week erop naar het ziekenhuis zou gaan.
Vorige week heeft ze haar zoon uit Chiang Mai laten komen om naar de opticien te gaan om voor een bril te gaan. Ik had voorzichtig aangegeven dat de kans om beter te kunnen zien met een bril nihil is.
Ze kwamen dus teleurgesteld terug met deze zelfde conclusie.
Afgelopen maandag is ze naar het ziekenhuis geweest, maar er was iets fout met haar papieren, dus heeft de dokter haar niet gezien en moet ze wachten, zo vertelde me de verpleegster, tot volgende week. Ik heb aangegeven wanneer ze in aanmerking zou komen voor ooginjecties en de kosten een probleem zouden zijn dat ik deze van donatie geld wil betalen.
Ondertussen komt Sangwan niet meer uit bed en slaapt bijna de hele dag. Ik heb haar vandaag een paar keer moeten verschonen, omdat ze ook niet meer naar het toilet gaat.
Telkens als ik bij haar kom pakt ze me stevig vast, ze wordt steeds aanhankelijker. Ze probeert vrolijk te zijn, maar ze is intens verdrietig.
Phet en Mapot
Vorige week was Mapot op bezoek. Het werd me al in de morgen door Wiet meegedeeld.
Mapot is het zoontje van de in juli overleden Ploy. Hij is geadopteerd door een family en niet zoals me eerder werd verteld naar het tweede project van WPN.
Een geëmotioneerde, met tranen in de ogen, normaal altijd koele Pakai kwam aan lopen met Mapot op de arm.
Iedereen liep er op af om hem te begroeten. Mapot was stil van al die aandacht en werd afwisselend door velen op de arm genomen. Het was mooi om te zien hoe hij naar Phet trok, een van de "vaders" van voorheen.
Samen met de gastvrouw van het guesthouse hebben nog van een afscheid etentje genoten.
Als het haar lukt wil Helga al in januari terug komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten