Zoals ik gisteren al schreef beloofde het vandaag optredens op het prachtig versierde opgebouwde podium in de buitenlucht hier op het terrein.
Vanochtend hoorde ik via de luidsprekers allerlei muziek en zang van diverse groepen.
Wat later in de middag werd mijn aandacht getrokken door een mooi en gevoelig lied en meende ik de stem van Toy te herkennen.Ik heb Toy al tig keren horen zingen. Heel vaak in het weekend komt zijn bandje vanuit het "tweede project" hier de bezoekers aan het project vermaken.
Doch dit lied kende ik niet van hem en het trok me naar hem toe. De song er na was al even gevoelig en diep vanuit zijn hart gezongen.Zo emotioneel heb ik Toy nog nooit gezien en gehoord.Ik werd er zo' door gegrepen dat het me even zwart voor de ogen werd en zich plotseling dat verschrikkelijke beeld aandiende waar ik jaren niet aan heb willen denken....
Het is zo,n tien jaar geleden dat Toy als schriel en verlegen ongeveer negen jaar oude jongetje in het aidscentrum Thatako verbleef samen met nog vier andere hiv geïnfecteerde kinderen. De zusjes Sornpet (toen al heel erg ziek en kort daarna overleden) en de deugniet Wanpen die door hun grootmoeder werden groot gebracht omdat hun ouders aan aids waren overleden. Het toen twee jarige meisje Feem (in 2003 overleden) dat bij haar moeder op de kamer leefde en vervolgens de twee weesjongetjes Juy en Toy.
Juy was het troetelkind dat in de manager een moeder gevonden had en door haar als zodanig aangenomen. Toy,die overbleef leefde bij de mannen in de grote zaal.
Ik hoorde van het probleem dat de beide jongetjes, NB omdat ze wees zijn, geen recht op het aidsmedicijn hadden. Ben toen voor hun een oplossing gaan zoeken en vond die in de toestemming dat ze in het "tweede project" (het kinderproject dat bij dit centrum hoort) opgenomen zouden kunnen worden, waar ze wel recht tot de medicatie hebben.
Toen deed zich tot mijn verdriet het geval voor dat de manager "haar zoon" Juy niet liet gaan. Enerzijds had ik wel begrip voor de situatie,zeker als ik zag hoe Juy liefde en zorg van haar ontving en gelukkig was. (Het was helaas van korte duur, Juy is een jaar later overleden)
Ondertussen kreeg ik een verpletterend gerucht te horen dat Toy door de mannen op de zaal seksueel misbruikt zou worden.
Op dat moment was ik in Nederland in afwachting op de afhandeling van overplaatsing van Toy.
Ik was radeloos van onmacht en ben er toen niet achter kunnen komen wat er van het gerucht waar is.
Heb Toy voor zo ver dat mogenlijk was geobserveerd wanneer ik weer in Thailand verbleef en hem ging bezoeken op zijn nieuwe plek, waar hij ook naar school kon. Maar nooit iets aan het
meestal vrolijke ventje gemerkt.
Heb daarom dit schrijnend weten, zoals mijn eigen pijnlijke ervaring, ver weggeduwd.
Tot vanmiddag toen alles in hevigheid boven kwam en ik de pijn in Toy,s stem herkende en me de keel deed dicht knijpen, zou het dan toch waar zijn?
Gelukkig kwam hij, toen hij me huiswaarts zag gaan, naar me toe lopen en me een stevige knuffel geven....laat het in godsnaam niet waar zijn....
Nu ik het heb opgeschreven voelt mijn hart toch wat lichter en ga ik weer proberen te slapen...
1 opmerking:
dag hub,ik ga het proberen. liefs, helene.
Een reactie posten