Vandaag moest ik een paar keer denken aan tien jaar geleden,toen het hele hospice gerenoveerd is geworden.Het was een verademing toen ik binnen kwam met het beeld voor ogen dat van de keer van te voor had. Alles was nieuw, zag er schoon en fris uit schoon en was heel.Nu tien jaar later is er hoognodig weer een vernieuwing noodzakelijk.
Gisteren ben ik weer kunnen beginnen in het hospice al was het maar voor een halve dag, meer energie was er nog niet en was ik blij dat ik s,middags weer in mijn bed kon duiken,helemaal leeg.
Vandaag ging het beter,al werd ik vaker op mijn hoesten geattendeerd,ook mijn stem is nog niet helemaal terug maar mijn eetlust is weer terug.
Vannacht is Anong overleden, de 47 jarige vrouw in bed 11.Wan haar buurvrouw werd zoals ze vertelde om twee uur wakker, toen Anong met vier diepe zuchten heen ging. Ze laat vier kinderen achter.
Op mijn eerste werkdag vroeg ik haar of ze iets wilde drinken, ze gaf toen aan dat dat niet ging.
Toen ik in haar mond keek zag ik dat die vol zat met half opgeloste,ingedroogde pillen.
Met een half dozijn lemonswaps heb ik haar mond leeggelepeld en de smurrie verwijderd.
Na een volledige wasbeurt en bedverschonig zag ik weer iets meer leven in haar en begon ze ook weer te drinken en een beetje te eten. Gisteren toen ik haar pamper verschoonde zat die vol klonters bloed en begreep toen al dat het er slecht uitzag voor haar. De hoofdzuster kon me niet duidelijk maken wat aan de hand met haar was.
Vandaag is het Nationale kinderdag in Thailand,iets wat we in Nederland niet kennen.
Morgen is er schijnbaar een groot feest,waarvoor vandaag allerlei voorbereidingen werden getroffen.
Er is een podium gebouwd met een ere plaats voor de abt.
Sunisa toont me haar "ziekenhuis controle" tas, waarvan het hengsel stuk is, dus werk voor vanavond.
Ik laat me door Pakai bij praten over de patiënten die ik nog mis.
Op de mannenzaal van de vierde verdieping zie ik Winay die jaren geleden was vertrokken weer is opgenomen.
Het valt me op dat de tekenaar Pon erg passief is.Ik geef hem een foto van Jan Straatman (waarvan zijn schoonzoon me een paar exemplaren voor bekenden heeft meegegeven) om deze na te tekenen met de hoop hem weer aan het tekenen te krijgen. Jan is degene aan wie ik veel te danken heb. Door zijn toedoen ben ik hier gekomen en heb zijn werk blijven doen nadat Jan in 2006 hier in LopBuri door een herseninfarct niet meer kan zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten