Echtgenote van Yuij, moeder van Ning.
Anan, die vandaag een redelijke dag heeft omdat hij niet telkens hoef over te geven en zich daardoor wat sterker voelt, vertelt me dat het morgen 39 graden wordt. Het is per dag erg verschillend met hoe hij zich voelt. Elke dag vraagt hij om zijn pijnlijke benen in te smeren en te masseren. De laatste dagen is daar op verzoek een korte hoofdmassage bij gekomen. Ik heb hem gevraagd, wanneer hij me nodig heeft niet meer, " Hoep, Hoep, Hoep (Thaise uitspraak van Huub) te roepen, omdat het voor mij telkens heel paniekerig klonk en ik dacht dat er iets acuuts gebeurd was. Meestal ging het om een karweitje dat geen spoed was, maar kreeg hij door zijn manier van roepen direct de aandacht.
Hij vroeg mij vanmiddag hem in de rolstoel naar de doucheruimte te rijden.
Dit heb ik al enige tijd niet meer waar genomen.
Vanmorgen is Dha overleden. Haar dochter Ning kwam het in de ziekenzaal aan Pakai zeggen.
Phet heeft haar in zijn armen vanuit haar huisje de zaal in gedragen om haar af te leggen.
Het was geen prettig gezicht hoe haar levenloze hoofd helemaal achterover hing.
Yuij, haar man toonde wonderlijk genoeg weinig emotie. Wel zorgde hij dat er een mooie kist voor haar kwam, die hij zelf met de vrachtwagen ging ophalen. Er was veel belangstelling van medepatienten, die tijdens het afleggen rond het bed stonden. Een van de mede patiënten nam dochter Ying troostend onder haar hoede.
Mami vertelde mij een paar jaar geleden dat zij niet hiv geïnfecteerd zou zijn, maar ervoor gekozen had om met haar dochter en hiv geïnfecteerde man hier in het project te verblijven.
Ik heb niet eerder hier meegemaakt dat een patiënt zolang op sterven lag.
Vroeg in de middag vond de crematieceremonie van Pon plaats. Buiten de drie vrouwen die vorige week bij hem waren, waren er nu ook twee mannen en jongens bij. Er ging wel een stuk kostbare tijd aan wachten verloren. De monniken lieten op zich wachten eer de dienst kon beginnen.
Gisteren kwam er een ambulance met een nieuwe patiënt vanuit een ziekenhuis ergens in Thailand. Er werd ons, degene die hielpen uitdrukkelijk verzocht een mond kapje op de doen. Hij verblijft in een van de aparte huisjes vanwege besmettingsgevaar van longziekte.
Gelukkig oogt hij sterk en gezond, waarom ik niet begrijpt dat hij niet in de thuis situatie kan blijven met gebruik van hiv medicatie. Het stigma is schijnbaar nog te groot.
De temperatuur zal de komende dagen nog gaan oplopen, dus wordt het tijd voor het watergeest of te wel Songkran.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten