Vanmorgen kreeg ik een mail van Mami (de Japanse Vrijwilliger), met de fijne boodschap dat ze begin volgende maand vanuit Bangkok weer naar LopBuri komt....we kijken er naar uit!
Na een vrije dag is het altijd nog eens extra aanpoten. Ik tref de tbc ruimte erg verwaarloost aan.
Nala,s smerige laken is gecamoufleerd met een paar papieren onderleggers. Met enig protest van hem mag ik het toch vervangen. Dat is best een klus,als je ziet wat er allemaal rond hem is uitgestald en hijzelf niet uit bed kan tijdens het verschonen.Ik heb er intussen handigheid in gekregen deze klus in mijn eentje te klaren met uiteindelijk een tevreden knik van de dove Nala. Nala heeft al een paar dagen diarree en zijn ogen vallen steeds verder terug in de kassen. Hij ligt nog steeds aan een infuus.
Ook met de andere patiënten in deze ruimte en hun bedden ben ik even bezig. Jeerawadee eet al een paar dagen niet meer,maar aan drinken aanbieden wordt nauwelijks gedacht.
Ondertussen heeft zijn buurman Siritai al vijf keer geroepen zijn urinaal te ledigen. Hij heeft niet het besef even te wachten als je ergens anders bezig bent,terwijl nb zijn urinaal nog lang niet vol is....
"Hoep Birdy" (koud koffie drankje)...."Hoep Chakajaan" (beenoefeningen in fiets beweging)...
"Hoep noad"(massage)....."Hoep "Brand"(speciaal drankje).... "Hoep bed up"(hoofdeind omhoog)......"Hoep bed down"(hoofdeind omlaag).....en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Als ik zo bezig ben op deze afdeling zie ik dat Jakit, de nieuwe jongen van bed 25 me volgt. Hij kan voor zichzelf zorgen, heeft niet echt hulp nodig en is mobiel. Het zit wat beteuterd op zijn bed en als ik even bij hem ga zitten stort hij zijn hart bij me uit. Hij zou, vertelde hij me eergisteren, dat als hij weer sterk is naar huis terug kan gaan. Nu verteld hij me dat zijn vrouw een nieuwe vriend heeft en hij niet meer welkom is thuis. Ze had.vanmorgen slechts een minuut tijd voor hem aan de telefoon om hem dit te vertellen, zegt hij met tranen in zijn ogen...
Dan lacht hij zijn verdriet weg met de woorden "maak niets uit" terwijl zijn uitdrukking en houding iets heel anders laten zien. Ik zeg hem dat hij mij kan vragen als ik iets voor hem kan doen. Ik weet uit onmacht niets anders te zeggen. Ook dat wimpelt hij enigszins weg door te zeggen dat ik al zo veel doe voor de mensen om hem heen "you good heart' komt er zachtjes achteraan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten