Nadat ik met het lege bed van Nala werd geconfronteerd vanmorgen, zie ik dat "het bed van Ee" weer een patiënt heeft.Het is de vriendelijke 48 jarige Somsak. Hoeveel patiënten met deze naam zullen er in al die jaren al geweest zijn, ik denk toch zeker twaalf.
Iets voor tienen zie ik een paar monniken richting gebedsruimte lopen.Als ik er heen ga zie ik dat de crematie van Ee gaat plaats vinden. Samen met een buiten patiënt zijn we de enige aanwezigen.
...en over alles waakt Buddha.....
Als ik de pamper van Tipawan (bed nr. 1) verschoon heb ik het idee dat ze deze al meer dan 24 uur aan heeft.
Tjip (zoals haar nickname is) is niet geliefd en niemand kijkt naar haar om,alsof ze niet bestaat.
Ik was haar op bed en verschoon het beddengoed. Een van de werkers die voorbij komt trekt zijn neus op,een bevestiging van wat ik net schreef.
Via een spuitje, drinkt ze bijna een halve beker water,een teken dat ze lang niet gedronken heeft.
Ik geef haar een dunner kussen, waar ze niet telkens vanaf schuift met haar hoofd.
Ik heb via een usb stick van Mana Thaise muziek op mijn mp3 speler gezet. Die ik de blinde Nung laat luisteren. Hij geniet met volle teugen. Alleen zijn de oordopjes wat klein voor hem en vallen daardoor steeds uit. Zelf heeft hij niet het besef om ze opnieuw in te doen.Vanmorgen paste hij de nieuwe sandalen,zodat hij niet meer op blote voeten hoef te oefenen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten