....Terwijl op de achtergrond het bandje van de kinderen van het tweede project, met als leadzanger Toy, een nieuw liedje inzet, vecht
Sajan om een beetje adem in zijn longen te krijgen.
Om hem heen gaat alles gewoon door....
Ook Al word ik links en rechts geroepen en gevraagd,ik wil nu even bij Sajan zijn, die zijn gevecht om verder te leven nog niet heeft opgegeven.Vanmorgen heb ik hem wat gewassen,voorzichtig als fragiel porselein.Ik vind het moeilijk om bij hem weg te gaan,al kan ik weinig voor hem doen, smeer zijn gesprongen lippen, vochtig zijn droge openstaande mond,leg mijn koele hand op zijn warme voorhoofd, streel zijn benen.
Ik ken Sajan niet anders dan een vechter, vaker ging hij er bijna aan onderdoor.
Zelfs de altijd optimistische Tiboa schudt zijn hoofd.
Hoelang kan dit nog duren? hoelang moet dit nog duren?
Met zijn heen en weer gaand hoofd lijkt hij nee te schudden. Nee, aan het toegeven het leven los te laten.
Mana, Jeerawadee, en anderen komen even kijken bij bed 31 in de tbc ruimte en gaat dan weer zijn eigen gang.
Ook al fluister ik hem toe dat hij mag gaan, ik moet hem dit gevecht laten aangaan.
In een verre herinnering zo,n twee jaar geleden, zie ik hem nog in zijn donker blauwe uniform.
Een stoere lange poortwachter bij de ingang van het complex.
Ik weet nog hoe moeilijk hij het vond de eerste massage voor zijn pijnlijke benen te vragen.
Zijn gêne bij het verschonen van zijn eerste pamper, hoe hij zich excuseerde voor zijn mager geworden lange benen...en weer zet de band een nieuw liedje in.....en Sajan vecht door.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten