Noey vroeg me vanmorgen haar stoppels te scheren die na de ondergane chemo kuur weer
begonnen te groeien. Eind vorig jaar moest haar rechterborst worden geamputeerd.
Yuy (de bijna blinde vrouw van bed 32) probeerde met een groot mes en een houten vijzelstamper een blikje te openen. Ik durfde niet te kijken en haar ook niet te storen. Toen ik later haar handen vastpakte en heel demonstratief haar vingers ging tellen,moest ze hartelijk lachen.
Surasak de blinde patiënt (van de braillehorloge) heeft met goed resultaat een oog behandeling ondergaan. Mede met een aangepaste bril kan hij nu weer zonder taststok lopen. (letterlijk en figuurlijk een lust voor het oog)
Vanmiddag moest ik wegvluchten van het bed van Sajan.Ik kon het niet meer aanzien. Hij weet van de pijn niet meer hoe hij zijn benen moet leggen. Hij is bijna niet meer te verstaan,het enige wat nog duidelijk was "Hoep nowat" lees: Huub masseren. Met steeds zijn benen een beetje bewegen kon ik hem rustig krijgen. Ik weet niet of ik het goed verstond toen hij zei."Als ik maar rijst blijf eten, gaat het beter met mijn benen" En dat doet hij dan ook zo goed en kwaad als het kan. Ook Helga heeft het er moeilijk mee. Ze kwam naar me toe om te vragen naar zijn gezwollen onderbuik te kijken. De zuster had tegen haar gezegd dat hij morgen naar het ziekenhuis gaat. Ik moet er niet aan denken dat ze hem nog gaan vervoeren. Toen ik zijn buik bekeek was mijn constatering dat hij zijn urine niet kwijt kan en zijn blaas vol is en hij een katheter moet ingebracht krijgen. Hij had er geen pijn van zou hij gezegd hebben. Dit vind ik logisch, de andere pijnen zijn overheersend.
Met veel moeite kreeg ik vanavond de vers gemaakte salade vanwege vermoeidheid mijn keel af. Met de uit de koelkast frisse ananas lukt het beter.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten