woensdag 27 juni - in memoriam Tee

Het duurt een hele tijd voordat ik eraan toe ben het lege bed van Sajan te zien. Ik heb het uren weten te ontwijken,( hetgeen mogelijk is doordat de tbc ruimte een apart zaaltje is). Zijn gympen staan nog onder het bedkastje, de smoezelige mondkapjes aan het venster zijn verdwenen. De knuffel van Helga, die hij vaak tegen zich aan trok zag ik al een paar dagen niet meer.....Sajan is niet meer!


Tot mijn ontsteltenis verneem ik dat Tee vanmorgen plotseling is overleden. Er komt ineens een heel naar gevoel bij me op.Ik durf het hier niet uit te spreken en ban het snel uit mijn hoofd, dit mag niet waar zijn! Als ik naar huisje C 2 loop is Tiboa Tee aan het afleggen. Zijn grote handen en voeten lijken nog groter als voorheen.De ongebleekte katoenen lap is maar net lang genoeg om hem te bedekken,
Als mensen voorbij lopen en vragen wie er is overleden,wordt er "de katoy" geroepen. Het lange smalle lichaam past maar net in de kist. De oude pick-up staat al klaar om hem weg te brengen.

IN MEMORIAM:  TEE  woensdag 27 juni  29 jaar

Een harde gil van een van de poetsmeisjes, er zit een slang in het portaal van het hospice. Ik zie een dikke, zeker twee meter lange slang wegschieten. Twee medewerkers komen aanhollen met een groot hakbijl. Telkens zoekt de slang zich een uitweg als er wordt geslagen. Ik dacht dat ze twee keer geraakt was, maar dan schiet de slang de tuin in verdwijnt tussen de struiken.

Pakai eigende zich een van puppy,s toe van het nest jonge honden. De moeder is het er duidelijk niet mee eens en blijft achter de twee aanlopen, totdat Pakai het dier terug bij de anderen legt. De vorige hond van Pakai is deze week overleden, nadat hij weken lang ziek onder een van de bedden lag. ik had haar geld geven om het dier naar de dierenarts te laten gaan, maar het heeft niet mogen baten.

Sanan loopt vandaag ook weer als een jong hondje achter mij aan. Hij staakt niet voordat hij een massage van me gehad heeft.

Ik word voorgesteld aan een Thaise vrouw die Nederlands spreekt. Bij de begroeting verteld ze dat ze in Rotterdam woont en haar ouders hier opzoekt. Ze heeft een donatie gedaan zegt ze en geeft elke patiënt nog eens een briefje van 100 baht. plots komen van alle kanten buiten patiënten toelopen om een graantje mee te pikken.

Jerawadee loopt rond met de rollator die ik vorig jaar kon aanschaffen van donatiegeld.

Tien tallen vliegen verhinderen mij het rustig nuttigen van mijn lunch. Constant moet ik met een hand zwaaien om mijn maaltijd "vegetarisch" binnen te krijgen.

Pakai overhandigd mij een pakje luchtpost enveloppen. Met verontwaardiging vraag ik naar de afkomst. Dan blijkt dat de verkoopster van " 7 Eleven" (open van zeven tot elf s,avonds) het winkeltje bij het guesthouse, deze via via mij liet toekomen, daar ik ze was vergeten op te halen nadat ze deze voor mij zou bestellen. Zij is het die me laatst aansprak dat ze me op de tv had gezien.

Vanmiddag moest ik onbedaarlijk lachen. Fon heeft de gewoonte om me minstens een keer per dag uitgebreid te komen kussen. Heel pontificaal doet ze dat drie keer op mijn wangen. Nada,die daar ook een handje aan heeft maakte er een hele act van. Van veraf zag ze wat Fon deed, en speelde alsof ze heel jaloers was. Ze kwam aanrennen en trok Fon van mij af en keek haar zogenaamd heel vernietigend aan, pakte mij beet en liet me niet meer los. Je had die gezichten moeten zien, die ogen van Nada. Met mijn mondkapje moest ik mijn tranen drogen, ik kon niet meer bijkomen van het lachen.

Om half twee begon het keihard te regenen. Hoewel het regentijd is, was dit op dit uur nog niet voorgekomen het bleef bij uitzondering de hele middag regenen, wat voor een welkome afkoeling zorgde en ik voor het eerst in mijn regenponcho naar huis moest.

Vanavond heb ik via e-mail Helga op de hoogte gebracht van het overlijden van Sajan.