maandag 18 juni

....Vanmorgen werd ik door Keith bij Sunisa geroepen die in een hevige huilbui was. Snikkend gaf ze aan dat niemand van haar houdt. Ze was amper te troosten. Met een paar extra knuffels in de loop van de ochtend kon ze vanmiddag weer haar mooie lach tevoorschijn toveren.

Sajan   foto: Helga Mramor

Sajan heeft ondanks flinke koorts een kleine opleving. Gisteren wilde hij steeds eten, maar het bleef steken in zijn keel, hij kon het niet wegslikken. Ik heb hem op zijn zij moeten draaien, ik was bang dat hij zou stikken. Vandaag vroeg hij ook weer telkens om kleefrijst met vlees maar hij kon het niet eten. Zo werd het een kleine opslagplaats van rijstpakketjes. Hij klaagt niet meer over pijn in zijn benen,wel vraagt hij steeds ze te masseren. Vanmiddag was hij heel rustig en lag hij in de foetushouding. Hij had door de hoge koorts niet echt het besef dat Helga afscheid kwam nemen van hem.

In bed 11 is een nieuwe patiënt gekomen, een oudere vrouw van hier uit LopBuri.De jongeman (Tee)die daar net een dag lag, is naar een van de huisjes over gebracht omdat hij de hele tijd lag te schreeuwen. Er verblijven nu negen vrouwen in het hospice.
De twee dementerende mannen maken het erg onrustig. Amnoy van bed 22 is nog mobiel en loopt steeds weg. Vanmorgen had ik hem geschoren, daarna vroeg hij om de vijf minuten of ik hem weer wil scheren. Er waren appels bij de lunch, hij ging telkens een nieuwe appel halen, beet er een paar keer in en ging dan weer een nieuwe halen. Ook kleedt hij zich telkens uit en loopt hij bloot door de zaal. je hebt er je handen aan vol. Naren van bed 24 daarin tegen kan niet lopen, maar roept telkens om ingesmeerd te worden. Zo hoor je de hele dag je naam roepen.


Vanavond hield Helga haar afscheid etentje. Ze vertrekt (met tegenzin) morgen,maar is zeker van plan om terug te komen.....