De benen van Yotin
Ik probeer zoveel mogelijk van de korsten op de benen van Yotin met gedestilleerd water en een doekje af te wrijven. Gelukkig is de geur vanaf deze foto niet waar te nemen. De meeste korsten laten vrij makkelijk los en dan moet het insmeren met Vaseline de rest doen. Elke 2 dagen opnieuw dit ritueel herhalen geeft toch een heel redelijk effect.
Bij sommige patiënten waar ik de nagels van wil knippen moet ik eerst de handen en voeten in een warm badje met wat Dettol laten soppen om het vuil los te weken. Yotin geeft precies aan welke nagels die ik niet mag knippen. (dat zijn krab nagels)
Gelukkig gaat het met Jao weer wat beter. Hij loopt weer wat meer rond. Van de stoere, getrainde man is nog maar een fractie over gebleven. Jammer genoeg kan hij nog steeds niet oefenen met de patiënten zoals hij dit voorheen altijd deed, een heel gemis voor de patiënten die daar dankbaar gebruik van maakten. Vanmiddag vertelde hij mij hoe het gebeurde met die slagenbeet een paar maanden geleden. Hij wilde zijn hond bevrijden van een slang, maar werd toen zelf gebeten.
Het is opvallend dat er de laatste tijd steeds meer ouderen worden opgenomen en vooral oudere vrouwen, dat is echt een verandering in de patiënten populatie.
Somjit is dementerend, maar zo lief en aanhankelijk, ze moet met eten geholpen worden.
Ortai is een van die nieuwe oudere vrouwen. Zij is blind aan haar linker oog. Ze groet mij altijd in het Engels en streelt dan lang over mijn toe gestoken handen.
Deze frêle oudere vrouw, ook boven in de mannen zaal. Ik denk dat ook zij blind is, ze heeft altijd haar ogen dicht. Zij is eveneens een knuffelaar.
ook voor mij nieuwe blinde vrouw in bed.....
Omdat hij aldoor slaapt, heb ik Chainarong vandaag toch wakker moeten maken om hem te kunnen scheren en zijn lange nagels te knippen. Tussendoor viel hij telkens wel weer in slaap, maar was later toch aan zijn kale kin aan het voelen.
Het bed van Tongbon ziet er altijd piekfijn uit, niet zoals de doorsnee Thai die graag rommel om zich heen heeft. Tongbon is altijd bezig met schoon maken, tot de ramen toe. Ik moet altijd lachen als ik hem zie eten uit een goed gevulde afwasbakje, dit terwijl hij nog geen metervijftig lang is. Ik ben dan verbaast waar hij dat allemaal laat.
Je zou natuurlijk de bijeen geveegde bladeren op de mesthoop kunnen deponeren, maar je kunt er ook een vuurtje van stoken en de rook de huisjes laten beroken en de te drogen was te laten bezoedelen.
verse bloemen bij de foto van mijn overleden broer
is wel van toepassing......
De slapende waakhonden van het hospice....
wel te rusten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten