Gisteren rond vijf uur in de middag is Sutep overleden. Sutep een stille vriendelijke, oudere man die meestal sliep en alleen om te eten wakker gemaakt moest worden. Ik had daarom weinig contact met hem. Eergisteren heb ik hem nog geschoren en zijn haar geknipt en ook daarvoor moest ik hem wakker maken. Ik vernam van de verpleging dat hij niet meer wilde leven, wat misschien verklaart dat hij daardoor ondanks dat hij niet terminaal snel is overleden.
Neug lijkt weer wat sterker, hij kan in elk geval weer beter rechtop zitten. De eerste dag schrok ik van hem omdat hij dat toen nauwelijks nog kon. Toen ik hem hielp met eten tuimelde hij telkens om en moest ik hem met zijn rug tegen de bedstang laten leunen om rechtop te kunnen blijven. Hij was ook strek vermagerd, maar gelukkig eet hij goed. Het is nog maar een keer gebeurd dat hij zijn bord niet leeg at. Ook de tussendoortjes die ik hem aanbied weigert hij nooit.
Somsak vraagt me om te oefenen met zijn voet. Ik merk dat hij lang niet geoefend heeft, zijn verlamde rechtervoet is helemaal met de zool naar binnen gedraaid. Ik weet niet of het komt doordat Jao al een tijd is uitgeschakeld en niet kan oefenen met de patiënten vanwege zijn opgelopen slangenbeet. Ik probeer de voet te kneden en het vastzitten in het enkelgewricht wat losser te maken. ik laat hem er ook een beetje gewicht op zetten, maar dit zal nog wel even duren eer hij weer net als vorig jaar weer met de walker kan lopen. Hij vertelde me dat hij graag naar huis wil, wellicht dat dit ook een reden is om weer meer te oefenen. vertrouwde me toe dat hij hier niet gelukkig is, er niemand is waar hij echt bevriend mee is en graag weer naar zijn zus gaat in Bangkok waar hij mee samenwoonde voordat hij naar de aidstempel kwam. Wanneer hij in de middag een uurtje buiten zit na zijn douche, wil hij graag een praatje maken om zijn hart te luchten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten