Zondagmorgen deed de Abt zijn ronde langs de patiënten in het hospice.
maandag 22 sept.
Pawat van bed 13 heeft een blauw oog. Ik informeer bij Wan zijn buurvrouw die me zegt dat ze xxxxxx ervan verdenkt. Ik weet dat hij vaak heel ruw met de patiënten omgaat, ik zal hem in de gaten houden.
Pawat is een stille met geestelijk handicap, maar zeer innemend patiënt.
Een van zijn tic's is dat hij zijn vingertoppen bespuwt en daarmee zijn ogen dept, die hij dan telkens met duim en wijsvinger open spert.
Vanmorgen de traditionele uit Nederland meegebrachte chocolade uitgedeeld die 2 kg van mijn bagage innam. Met de 10 tabletten had ik nog maar amper genoeg.
Choanan is heel onrustig gooit steeds zijn hoofdkussen uit zijn bed, zet zich met zijn voeten af en ligt soms dwars in bed. Hij heeft nauwelijks besef om via een rietje te drinken, probeer het daarom met een spuitje.
Vanmorgen hebben ze een speciale luchtmatras tegen het doorliggen in zijn bed gelegd. Doch deze moest vanwege defect vanmiddag weer gewisseld worden. Moest het hele bed weer opnieuw worden afgehaald, wat voor hem weer belastend was.
Anan wijst naar het rode etuitje dat op zijn borst ligt.
Voor de zoveelste keer vraagt hij mij het briefje (van zijn dochter) dat er in zit tevoorschijn te halen.
Ik vouw het open en geef het hem in zijn linkerhand die hij nog kan gebruiken. (zijn rechterhand is helemaal vergroeid en schut vaak hevig, maar als je er dan even mee beweegt stopt dat ook weer)Nadat hij het met aandacht gelezen heeft berg ik het kostbare kleinood weer op.
Anan
Nopala de vrouw van het naai ateliertje vertelt me dat ze haar laatste (6de) Chemo kuur achter de rug heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten