Ik vernam dat het, althans in Nederland, deze week de "week van de eenzaamheid" is.
Ook hier in het hospice is eenzaamheid een schrijnend iets waar ik vaak machteloos tegenover sta.
Slechts met mijn aanwezigheid kan ik het soms iets verlichten.
Onderstaande foto's spreken voor zichzelf.....
Anon 
Choanan in eenzaamheid stervend....
Pon deelt zijn genegenheid met de hond Moo....
anderhalve week geleden door zijn ouders hier "afgeleverd"
Choanan
Gisteren en ook vandaag probeerde ik veel tijd vrij te maken voor Choanan, telkens drinkt hij nog kleine beetjes. Tiboa probeert nog steeds om hem rijstsoep te voeren, ook al weigert Choanan vaak om te slikken. De iris van zijn blinde ogen zijn volledig troebel geworden.
De schildersezel op het bed van Pon staat er al een hele tijd verlaten bij, deze laatst gemaakte tekening van koning Bhumibol is al een hele tijd geleden gemaakt, zijn ogen zijn zo ver achteruit gegaan dat hij zijn grote passie tekenen niet meer kan uitoefenen....
Vandaag is Helga weer gekomen, al een paar dagen vroegen de patiënten aan me of ze nog niet kwam. Vanwege familie omstandigheden kan ze slechts een maand blijven zegt ze teleurgesteld.
De hevige hoosbui tijdens het onweer vannacht heeft voor grote modder overlast gezorgd.
Jao is een groot deel van de dag bezig alles weer schoon te maken, containers vol aangespoelde modder heeft hij afgevoerd.
Op de achtergrond, bij het gebouw Metatam, zijn met halsbrekende toeren jongens de ramen aan het lappen. Gisteren waren ze bezig met de bovenste verdieping, ik durfde niet te kijken naar hoe ze op de smalle reling balanceerden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten