(Ik wist niet dat het nog ergens bestond)
Deze begon ik in 2003 toen ik een half jaar hier gewerkt heb.
Ik wil er een klein stukje van weergeven.
Hoewel het bijna veertien jaar geleden is voelt het nog als heden.
24 oktober 2003
Het lijkt of de beweging van jouw ademhaling het enige teken van leven is.
Maar als ik me afstem op jouw ritme kan ik voelen in je stilte dat er nog volop leven is,
al wordt de trilling zwakker....
Gezeten op mijn hurken mag ik bij jou zijn....
Vertel je me zonder woorden van je leven, van je zijn....
Als een kostbaar geschenk mag ik delen, dicht bij jou....
en mag ik weten....
en jij van mij.....
IN MEMORIAM : SIVIKORN + 24 okt. 2003
Ik was je gezicht, alsof het iets zou uitmaken hoe jij daar aan gene zijde aankomt.
Dan toch, onverwacht stopt je adem, geen volgende meer.
Alleen al dat is een mysterie, de grens van leven, de grens van dood.
Je ogen kan ik nog sluiten, je mond kan niet meer dicht, die stond al een hele week open.
Ik geef je de tijd om uit je lichaam heen te gaan, de overgang te maken,
vanuit dit lijden naar een grote vreugde, jouw eeuwigheid.
Dan de laatste handelingen in deze aardse hoedanigheid.
We wassen je dode nog warme lichaam, zoeken wat kleding voor je uit.
Ik geef je een bloem mee voor onderweg,
en neem afscheid van je.......
huub
Geen opmerkingen:
Een reactie posten