Saravut + 2 - 5 - 2017 45 jaar

En vanmorgen om half zeven overleed Saravut van bed 38. Saravut lag meestal te slapen als ik aan zijn bed kwam. Omdat ze alle twee op de bovenverdieping lagen zag ik ze minder.
Zondag is Eak naar het ziekenhuis gebracht, nadat de dokter hem op zijn wekelijkse ronde had onderzocht. Gelukkig, want bij is er beroert aan toe. Ik hoop dat ze iets voor hem kunnen doen.
Wel at hij weer een beetje, al was het maar wat soep die ik voor hem warm maakte. Zelfs de potjes kippen extract die ik voor hem kocht weigerde hij al een paar dagen.
Al vroeg in de morgen wil Thanit me duidelijk maken dat hij bezoek krijgt vandaag. Omdat hij niet kan praten zoekt hij op zijn mobieltje naar een foto, en wijst dat deze vandaag gaan komen.
En inderdaad in de loop van de dag, beladen met cadeautjes eten en fruit, staan ze rond zijn bed.
Nog terwijl ze er zijn deeld hij hier en daar van de dingen uit. Hij vraagt mij om iets ervan naar het meisje van kantoor te brengen (helpt hem altijd als hij een probleem met zijn mobieltje heeft, dat ik regelmatig naar haar moet brengen) Ik weet nietwaar het bezoek van vandaan moet komen, maar ze zijn toch al weer snel verdwenen
(Het lukt me nog niet om met de nieuwe iPad foto,s toe te voegen. Hoop dat ik de handeling spoedig onder de knie krijg) Maar ik ben alweer heel blij dat ik wat makkelijker kan schrijven.
Het doet me goed te zien dat Piem weer kan lachen en grapjes maken. Ze gaat stilaan ook weer haar taak opnemen.
Heb gisteren toch tot half een gewerkt, eigenlijk had ik na zes werkdagen een vrije dag gepland, maar donderdag ga ik er een paar dagen tussenuit. Ik heb een retour ticket naar ChiangMai geboekt voor donderdag 4 mei. Het lukte niet om deze met mijn creditkaart te betalen maar gelukkig was er een optie om met een code dit via een supermarkt te doen, een heel uniek systeem.
Nu gaat het slecht met Athao, hij heeft hoge koorts en ligt te ijlen. Ook hij ligt op de bovenverdieping, maar ik probeer hem toch in de gaten te houden. Gelukkig lig in het bed tegenover hem Chat die me wel eens komt waarschuwen al er iets is met patiënten die hulp nodig hebben.
Een paar jaar geleden
Ik blijf het moeilijk vinden hoe sommige patiënten worden afgesnauwd en in mijn ogen ruw behandeld. Niet alleen door mede patiénten, maar ook door personeel. Als je om een of andere reden niet geliefd bent heb je hier dikke pech. Wellicht ben ik met mijn westerse normen en waarden te empatisch, maar vaak vind ik hun houding alles behalve Boeddhistisch.
Hevig schrik als plots een kleuter de veldweg op rent en ik hem net op tijd op de brommer kan ontwijken. Gelukkig dat ik niet hard rijd. De moeder of grootmoeder verloor hem even uit het oog terwijl ze het hek kort aan de weg wil openen, en de kleine de weg oprent. Nog een tijd lang zit ik na te bibberen van de schrik.
Het verkeer blijft toch het grootste gevaar hier. Op de grote weg die ik dagelijks over moet staan borden met 50 km, maar er wordt 80 en harder gereden.Een paar jaar geleden hebben ze de weg, onbegrijpelijk, gaan verbreden zodat er nog harder gereden wordt.Ik sta s,morgens vaak lang te wachten dat ik kan oversteken.
Sinds het zien van dat vreselijke ongeluk vorig jaar heb ik wat angst gekregen in het verkeer hier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten