Alweer mijn laatste werkdag, mijn drie maanden hier zijn omgevlogen.
Hoewel ik mijn vertrek al een paar dagen geleden heb aangekondigd wordt er hier en daar met verbazing gereageerd als ik afscheid kom nemen, waar ik al in de loop van de ochtend een begin mee heb gemaakt.
Het laatste, en het moeilijkste is het "loslaten" van de patiënten.
Tot op het allerlaatste moment wordt er aan me getrokken met vragen als "Khoen Hoeb pamper change" "naam yen" (koud water) "ta pom" (haar knippen), "noad lang" (rug massage) enz, enz.
Zodat ik met mijn rugzak al om nog wat karwijtje afhandel.
Zolang er maar niemand begint te huilen gaat het goed. Maar al bij Sunisa, die zich snikkend tegen me aanduwt krijg ik het moeilijk.
ThanitDe emotionele Thanit doet dat nog eens over. Gelukkig ben ik nu dicht bij de uitgang en met een kushand de ruimte in verlaat ik het hospice.
zondag morgen 7 december,
Onderweg naar het vliegveld krijg ik een bericht dat Kimlai, manager van het vroegere aidsproject in Thatako me daar wil begroeten.
Met de heerlijk ruikende "Malai" in ontvangst nemend neem ik afscheid van Kimlai.
Kimlai en Sutree
Met een laatste blik op Azië vanuit het vliegtuig sluit ik met weemoed een heel mooie periode af.
Dan realiseer ik me dat het deze maand (26 december) tien jaar geleden is dat de verwoestende Tsunami plaats vond en duizenden slachtoffers maakte.
Deze beelden doen me ook weer terug gaan naar voorbije zomer tijdens mijn trekking in de Himalaya India.
foto: Annemiek Vanderpas, Ladakh India juli 2014
en ga ik bij thuiskomst weer wat tijd nemen voor mezelf........
Maar niet zonder eerst de belangstellende webloglezers, ondersteuners en donateurs te bedanken, zonder wie ik dit werk niet zou kunnen doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten