woensdag 17 juli

....het liefst zou ik aan het einde van de werkdag, wanneer ik aan zoveel mogelijk hulpvragen gehoor heb gegeven, als alle karwijtjes die mij gevraagd zijn aan de kant zijn, dan zou ik mijn werkdag opnieuw willen beginnen.
Ik bedoel, dat alle ongevraagde dingen, de stille patiënten die steeds op de achtergrond blijven, 
ja, daar waar ik juist de grootste hulpvragen zie, maar veel te weinig aan toe kom, zeker op zo,n dag als vandaag wanneer er geen andere vrijwilliger is.
bv vanmiddag, iedereen in de tbc ruimte vraagt mijn aandacht met iets voor hem te doen, terwijl ik druk bezig ben zie ik Sulapon van bed 30 met een van pijn vertrokken gezicht, maar niets vraagt.
Hij weet niet hoe hij moet liggen vanwege zijn pijnlijke nek. Ik loop naar hem toe en ga op de rand van zijn bed zitten, hij wijst de pijnlijke plek. Ik ondersteun zijn hoofd en ondanks dat ik zachtjes een massage begin trekt hij nu en dan een pijnlijk gezicht. Ik neem alle tijd , masseer nek, schouders en zijn warme hoofd. Zie hoe hij na een tijdje zijn ogen losjes sluit en ontspant. Dit zijn voor mij kostbare momenten en geniet ik zelf misschien nog het meest....

langs de veldweg omgeving LopBuri

 

eveneens langs de veldweg, op weg naar huis....