dinsdag 2 april 2013

maandag 1 april

Het doet me pijn Anan te zien huilen, de grote, sterke,vriendelijke, mooie man van weleer is geestelijk tot een kwetsbaar, gewond vogeltje geworden. Ik geef hem een tissue om zijn tranen te drogen.       
Tegen Mami vertelde hij dat hij zijn dochter heel erg mist. De vriendin die hij hier al jaren had heeft een andere man gekozen toen Anan zieker werd. Het virus maakte hem in die jaren tot hardhorend.
Nu zegt hij dat hij niet meer wil leven.
Ondanks dat ik me heb voorgenomen deze voorlaatste werkdag de helft van de zaal te knippen en te scheren ben ik vaker bij hem, ook al om hem drinken aan te bieden.
Tegen etenstijd komt Somkit met het bedtafeltje voor hem aanrijden, wat hij op een ontzettende ruwe manier aanschuift.Dan pakt hij de arm van Anan en kwakt zijn elleboog heel hard op het tafeltje..
Als verbaast ik zeg of het wat rustiger aan kan,pakt hij nogmaals de arm van Anan en doet hetzelfde.
Ik spring bijna uit mijn vel en wil hem wegduwen. Doordat ik aan de andere kant van het bed sta kom ik niet tot bij hem. Twee mensen die in de buurt staan trekken hem weg van het bed en lachen een beetje,maar zijn toch geschrokken van mijn reactie die ze in deze niet van mij gewend zijn.
 

Geen opmerkingen: