Ze zegt even te willen bijkomen in de ochtendrust van de vermoeiende treinreis en daarom mij niet gebeld heeft om haar binnen te laten. We praten even bij en vertrek dan voor mijn laatste werkdag naar de tempel.
Ik moet proberen los te laten dat ik alles tot in de puntjes wil achterlaten, weet bij voorbaat dat dat niet zal lukken.
In de loop van de morgen neem ik hier en daar al afscheid. Ik probeer dat op een luchtige manier te doen en mijn emotie een beetje te drukken.
Ook Pakai en haar man zwaaien me uit......
Ik had me voorgenomen tot twee uur te werken om dan de middag te hebben om in te pakken en mijn kamer leeg te ruimen en mijn spullen op te bergen in twee grote plastic boxen.
Het lukt me aardig om me aan die tijd te houden al krijg ik met mijn rugzak om te vertrekken nog een vraag een inco te verschonen.
Als ik dan uiteindelijk buiten komt overvalt me alsnog een huilbui.Beseffend dat ik veel dierbaars moet achterlaten maar ook dankbaarheid voel dat ik weer hier mocht zijn en zeker weer hier terug kom.
Vlak voor mijn vertrek bereikt mij het bericht van Sutree uit Bankhai (Garden of Eden) Rayong
dat hoogswaarschijnlijk zijn vergoeding voor de aidsmedicatie komt te vervallen. Wat inhoud dat hij en andere vluchtelingen uit Birma in de problemen komen. Het zou een beslissing van de nieuwe top van Camillion social centre zijn, met de rede dat de kosten te zwaar voor de organisatie zou worden.
In het verleden, voordat hij in Bankhai verbleef, is er 4 jaar vanuit Nederland voor zijn medicatie geld bijeen gebracht.
Ik hoop dat deze beslissing uiteindelijk niet doorgaat, maar het houd me wel bezig.
Om negen uur vertrek ik naar het vliegveld Suvarnabhumi nabij Bangkok om vannacht naar Nederland om in dik twaalf uur terug te vliegen.Het is moeilijk me voor te stellen dat ik straks in een heel ander klimaat terecht kom met zo,n 35 graden temperatuur verschil.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten