Dinsdag 7 november

De lege plek die de overleden Pakai achterlaat blijft op een bepaalde manier steeds bij me wringen.
Er staat een kleine foto van haar bij de koelkast in de ziekenzaal, ik heb er een klein flesje met een bloemetje bij gezet. Vaak als ik er langs loop trekt het mijn aandacht er voel ik het gemis van haar. Pakai was altijd zo prominent aanwezig, weliswaar niet altijd in mijn optiek op een positieve manier.
Ook zie ik het gemis bij haar hond die hier soms zo verloren rondloopt, alsof hij haar steeds zoekt of op haar wacht.

Pakai

Van het overlijden, het er niet meer zijn, van Anan heb ik minder last, ondanks dat ik met hem een sterkere band had. Van hem zag je het overlijden al lang van te voren aankomen en was ik al langer bezig met afscheid van hem te nemen.

Ik kwam dezer dagen een paar foto,s van koningin Maxima tegen. Zij was hier tijdens de crematie van de koning.

                   Koningin Maxima tijdens haar condoleance bezoek in Bangkok, Thailand.

                                        Ladyman Bo, altijd in voor een vriendelijke lach.

Opvallend is dat er overal van deze gele Afrikaantjes staan, in perken, potten, tuinen, langs de weg en bij openbare gebouwen. Geel is de kleur van de overleden koning, dus ik denk dat het te maken heeft met de crematie plechtigheid anderhalve week geleden.