Mijn laatste werkdag. Ik probeer er een gewone dag van te maken en nog niet met mijn afscheid bezig te zijn.
Boo op haar zondags.
Boo, een heerlijk mens, altijd vriendelijk, heeft zich opgetut vandaag. Vindt het prima als ik vraag een foto van "haar" te mogen maken. Kreeg een verzoek om vrienden met haar te worden op Facebook.
Iat
Telkens als Iat me ziet wenkt ze me, wil ze dat ik bij haar kom zitten.
De olifant knuffel die ik haar geef heeft niet het effect dat ik er van gehoopt had.
Ze blijft roepen.
Somkid gaat snel achteruit, zijn ogen puilen steeds verder uit. Een blik van angst en onrust. Hij wil absoluut naar het toilet maar weet die niet meer te vinden. Omdat hij vanmorgen een paar keer in een hoek van de zaal stond te plassen hebben ze hem vastgebonden aan bed. Hij weet zich steeds weer los te maken. Ik probeer hem gerust te stellen, maar heeft een schrikreactie bij elke aanraking, vind het vreselijk hem zo te zien. Gelukkig is hij vanmiddag in slaap gevallen.
Ik loop even met het idee rond om met en zwaaiend afscheid te nemen, om het me makkelijk te maken. Maar kan dat uiteindelijk toch niet over mijn hart te krijgen en ga het persoonlijk afscheid nemen toch maar aan. Neem de mensen waarvan ik weet van vorige keren dat ze emotioneel reageren het laatste.
Dankbaar voor wat hun voor mij betekenen en wat ik voor hen heb kunnen doen verlaat ik het complex en vang ik mijn terugreis aan.
Ook deze keer wil mijn dank uitspreken aan hen die mij tot steun zijn, op welke manier dan ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten