donderdag 27 november

Vanmorgen, ik weet al niet meer hoe het kwam, dacht ik voor het eerst in de twee en halve maand dat ik hier ben aan mijn prostaat kanker. Omdat ik er niks van voel of merk sta ik er bijna nooit bij stil. Bij de laatste controle voordat ik naar Thailand vertrok was alles stabiel.
Ik hoef nu ook niet meer over drie, maar pas over vier maanden weer op controle, ook dat is een geruststellende gedachte.

Ook in het begin van deze week waren de ochtenden koel.
Maar voor de tijd van het jaar is het daarin tegen s' middags weer erg warm, zo'n 34 graden.
Ik zag toen ik vanmorgen naar de tempel reed al wat gele, verdorde plekken tussen het groen op de heuvels.
Het heeft nu ongeveer twee weken niet geregend.

 

Sunisa compleet met trui en sokken tijdens een van deze koele ochtenden.

 

 

Supin heeft het nooit koud, ik denk dat dit een andere reden heeft dat ze met haar hoofd onder de deken ligt. 

 

 

Jumlong heeft toch de ventilator aan terwijl hij zich helemaal tegen de kou in zijn deken heeft gewikkeld. Ook als ik de ventilator uit zet staat hij binnen no time weer aan, dus daar ben ik maar mee gestopt.

 

Gisteren wilde Yang-Yang een gezichtsbehandeling.

Hij durfde het niet rechtstreeks te vragen, wat ook gebeurde was dat de andere mannen er wat lacherig over deden. maar de pokdalige gezichtshuid van hem kon het goed gebruiken.

                 Yang-Yang

 

 

Neung wilde het eigenlijk meer voor de grap en ook al omdat Dr. Kitti hem aanmoedigde.

Het viel me op hoe rustig en stil ook hij bleef liggen tijdens de behandeling

Neung heeft een ontzettend mooie egale huid.

 

 

Gisteren was er weer een camera ploeg aan het filmen.

Ik heb me een beetje afzijdig gehouden toen ik zag dat ze waren aan het interviewen.

Op een paar keer na dat de camera me volgde met wat ik aan het doen was, hebben ze me met rust gelaten.

 

Vandaag was Lenie en Lisa op bezoek. Zo'n tien jaar geleden waren ze vaker voor langere tijd vrijwilliger in het hospice.

 

Deze week mocht ik dit prachtige kindje bewonderen, zoon van Lek en haar man.

Bij hun in het eettentje neem ik twee tot drie keer per week mijn avondeten.

Wint is twee weken te vroeg geboren en is 12 dagen oud op deze foto.

Hij ligt er heel tevreden bij, en lachte even, maar ik was net te laat met de camera.

 

Aan de manier waarop Dumnuy naar de verpleegster kijkt lijkt het me geen objectieve bloeddruk meting. Ondanks dat hij een van de oudste mannen is heeft hij het meeste last van zijn hormonen. De vrouwelijke vrijwilligers moesten altijd wat afstand van hem houden.


Bij het naar huis gaan kwam ik in het veld een groepje mensen tegen die in een wei de oogst van "Katiap" -vrucht waren aan het verwerken.
In het prachtige, nog warme late zonlicht zaten ze onder een paar bomen en hadden het heel gezellig met elkaar. Ik vroeg of ik een paar foto's mocht maken, wat giechelend bevestigd werd.

 

Deze vrouw rist de vruchten van de takken.

 

De anderen steken met een bepaalde stok de vruchten uit de huls, waarna uit de prachtig rode schil een witte vrucht tevoorschijn komt.

 

 

Wat me opviel deze week was dat er een tweede keer mais is gezaaid. Op een paar velden staan de verdroogde resten van de vorige oogst nog en op andere plaatsen komt weer nieuw loof op.

De zonnebloemen die in het verleden zo prachtig elk jaar in massa stonden te bloeien zie ik jammer genoeg niet meer.

 

De geriste vruchten, klaar om doorstoken te worden.

 

jong geleerd.....

 

Het meisje was zo verlegen dat ze de appel die ik haar wilde geven niet durfde aan te nemen.